DISPOÑIBLE EN

GL
EN
ES

CONTACTAR

ACERCA DE LOIA

Actitudes lingüísticas

As actitudes lingüísticas son as opinións, ideas e prexuízos que teñen os falantes con respecto á lingua. Por exemplo, adóitase afirmar que para a aprendizaxe dunha lingua resulta positivo ter unha boa actitude cara a esa lingua. Tradicionalmente, en Galicia considerábase que o galego era unha lingua que non servía para certas actividades ou que era unha lingua que non se lles debía aprender aos cativos. Cos anos, as actitudes foron mudando, sendo cada vez máis difícil atopar manifestacións abertamente hostís cara ao galego.

En xeral, a mocidade ten unha boa actitude cara a lingua galega.

Aínda persisten certos prexuízos sobre o idioma galego.

Pódese dicir que existe bastante consenso entre a mocidade galega en recoñecer o galego como lingua útil.

1. Actitudes e comportamento lingüístico da mocidade

O Consello da Cultura Galega publicou un informe no que se di que o comportamento lingüístico da mocidade galega é, en xeral, consecuencia da lingua aprendida e usada no contexto familiar, polo que se percibe unha desgaleguización como consecuencia da falta de transmisión xeracional da lingua. Ademais, a escola non semella ser un foco de transmisión da lingua entre os membros da comunidade educativa, aínda que sexa o contexto onde moitos mozos e mozas aprenderon a falalo e escribilo.

Pese a isto, pódese concluír que existe un contexto de actitude favorable con respecto á dignificación do galego, o seu recoñemento como lingua útil, sobre todo entre a mocidade que fala habitualmente en galego. Con todo, hai moitos mozos que ven o galego como a lingua do mundo rural e/ou das persoas maiores. A mocidade que vive no hábitat rural recoñece o proceso de desgaleguización da sociedade e é consciente que se cambia a un contorno máis urbano por motivo de estudos ou traballo, isto pode implicar un cambio no uso habitual da lingua.

Hai unha actitude que se mostra en liñas xerais favorable ao galego, mesmo entre os/as castelanfalantes, que manifestan solidariedade co galego e un aprecio favorable respecto ao seu status. Tamén coexiste entre a mocidade falante de galego tradicional unha defensa da autenticidade e da lexitimidade da súa lingua. Con todo, aínda segue a haber certos prexuízos sobre o idioma galego.

En canto á utilidade do galego hai grandes diferenzas na percepción dos mozos galegos. Hai quen pensa que aprender o galego na escola serve para mellorar as competencias lingüísticas e, no outro extremo, hai quen considera que non é máis que un atranco para aprender determinadas materias como as científico-técnicas. As persoas que alegan a utilidade ou non dunha das linguas son principalmente as bilingües e as monolingüe en castelán. Hai unha parte da mocidade que reivindica a liberdade á hora de empregar o castelán nas materias en que é obrigatorio aprender en galego, pero non ao revés. É un discurso en que o galego non debe supoñer obrigas e no que só o castelán ten ese privilexio. Cómpre salientar que aínda que existen entre a mocidade actitudes belixerantes de cara ao galego, que reflicten unha visión moi negativa da lingua, esta son moi minoritarias.

É importante destacar que un perfil de falante de galego se identifica como falante dunha variedade que denomina “ghalegho” ou “castrapo” e que considera distinta da normativa. De feito, existe un problema ao respecto da autoestima lingüística dalgúns mozos, sobre todo do rural e das vilas, xa que unha gran parte considera que a lingua que empregan non é de calidade, mesmo entre aqueles que teñen un compromiso claro co uso da lingua. E canto ás competencias lingüísticas, en xeral os mozos non consideran que teñan un bo dominio da lingua porque cren que non falan correctamente a lingua ou que non teñen fluidez suficiente.

2. Disposición a empregar a lingua e visión de futuro

Existe un sector da mocidade galega que tamén adopta unha actitude militante de cara ao galego, especialmente entre aqueles mozos e mozas que viven o idioma como unha parte fundamental da súa identidade, fan un uso da lingua en todos os ámbitos e reivindican para esta un maior apoio e compromiso social. Esta actitude do galego como sinal de identidade é minoriaria, xa que, en liñas xerais para a maioría da mocidade galega a lingua como sinal de identidade vése representada no castelán, como lingua común dunha colectividade superior á galega. Como consecuencia deste percepción do dominio dunha lingua sobre outra, perciben que en Galicia existe unha situación de conflito lingüístico.

A mocidade mostra a súa disposición a empregar as dúas linguas, castelán e galego, máis entre os/as castelanfalantes a usar o galego ca entre os/as galegofalantes a usar o castelán. Na disposición a usar máis o galego incide en primeiro lugar a dimensión afectiva das actitudes lingüísticas, seguida da vontade de usalo coas amizades, coa familia, etc. e, en menor medida, a exposición ao galego e a acomodación ante interaccións iniciadas nesta lingua.

Ademais, a mocidade galega considera que a lingua galega ten un futuro incerto, pero que aínda así, pensa que cómpre protexela e facer esforzos para revitalizala. De feito, hai mozos e mozas que consideran que falar galego forma parte da súa identidade e estes son os que reivindican un maior apoio e compromiso social coa lingua e, polo tanto, están dispostos a transmitirlles aos seus fillos o galego.