|
|
Ver
Transcripción da Aponte y Rojo, molle de Regla, A Habana, ca. 1904
Algúns emigrantes orixinarios das parroquias de Ares non chegaron a traballar directamente no mar, senón que se dedicaron a outros mesteres con menos sacudidas pero realmente pouco levadíos. Para os propietarios das carboeiras e almacéns de carbón, esta era unha boa fonte de ingresos. Só precisaban un espazo libre e leña, que sacaban de calquera monte próximo. Era o combustible económico e de alto rendemento utilizado en toda a illa.
Arredor dun 60 % das vendas era para os donos, e os vendedores sacaban ínfimas ganancias. Contan algúns destes que percorrían A Habana de canto a canto: barrios como Marianao, El Cerro, Palatino, La Víbora e Santos Suárez eran algúns puntos da ruta de repartición do galego Xesús Herba, natural de San Xoán de Piñeiro (1910), quen traballaba para un veciño da súa aldea repartindo carbón nun carretón arrastrado por dous cabalos casa por casa. Tras dous anos repartindo esa negra mercadoría, decatouse de que o del era o mar e marchou aos viveiros despois de que o convencesen varios rapaces de Mugardos, Redes, Fene e Pontedeume de que era a mellor opción.
Esta imaxe aparece parcialmente un dos depósitos de carbón da compañía Aponte y Rojo. Tratábase da distribuidora principal de carbón na Habana. Ducias de coches de cabalos saían cada mañá cargados de carbón e os seus vendedores levaban cestas de esparto cargadas ás costas para fornecer as cociñas da capital cubana. Luciano Rojo López naceu en Redes en 1880. Emigrou a Cuba e chegou a ser unha figura destacada na Habana no negocio do carbón. O seu socio era o gaditano Francisco Aponte Freire. Rojo retornou a Galicia en 1919, onde mandou construír a súa residencia, coñecida como a Casa Grande de Redes, caracterizada polo luxo e fastosidade.
|
| 1918-00-00 |
|
Ver
Transcripción da «Ferretería Casteleiro, Vizoso y Cía.», 1918 en 00/00/1918
Un dos establecementos comerciais de emigrantes de galegos na Habana foi a ferraxería dos aresáns Casteleiro e Vizoso. Pola súa actividade vertixinosa, este negocio foi representativo do éxito absoluto ao que aspiraba calquera emigrante da época, razón suficiente pola que valería a pena a aventura migratoria lonxe da súa terra.
Segundo Casteleiro foi un dos xerentes desta empresa, coñecido home de negocios e moi reputado nos círculos sociais de illa, con varios cargos representativos pola súa actividade mercantil e tamén destacado no eido do asociacionismo étnico da Habana, pois formaba parte das directivas do Casino Español, do Centro Galego etc. A outra parte da xerencia formábana Gaspar Vizoso Cartelle e Francisco Vizoso Cancela, que tamén eran figuras recoñecidas no sector do comercio habaneiro pola súa experiencia e seriedade.
Tratouse dunha empresa que destacaba pola súa filosofía no trato cos empregados e polas estratexias avanzadas de comercialización. Importaba a maioría da mercancía de Estados Unidos, Francia, Inglaterra, España e Italia, favorecendo as relacións comerciais con eses países. Os seus empregados iniciábanse como aprendices, alí adquirían coñecementos especializados e moitos deles incluso chegaron a alcanzar un grande éxito profesional. Unha peculiaridade do edificio da sede central, situado na Habana Vella, era que a súa terceira planta estaba dedicada a cociña, comedor e habitación para os empregados que o requirisen.
|
