Sonetos con estrambote
Antonio Arias Teixeiro | 1805Contexto
Estes dous sonetos con estrambote do absolutista Antonio Arias Teixeiro conteñen unha burla de dous mozos que criticaran os seus versos e aparentemente non teñen intencionalidade política, a non ser que eses dous mozos dos que Arias se burlou fosen persoas coñecidas na Pontevedra daquel tempo polas súas posicións liberais.Texto
Sonetos con estrambote
<1> Desaogo del Duende contra dos ignorantes, q[u]e han querido criticar sus versos publicam[en]te.
<1a> Soneto 1º
estando Apolo un dia no Parnaso
coas nove compañeiras en porfia
pegalle á Ventoleira é á mania
de botar á fuxir ó gran Pegaso.
Pasa polo Helicon con veloz paso
é chegando ó Hipocrene vin q[ue] bebia
mais distraida á miña fantasia
miro ó sitio é non esta gracioso caso.
presentase ná Vila este Cavalo
vírono dous Rapaces meus Veciños
quixeron polo Rabo aseguralo
é soltoulle dous peidos nos fociños
cada un ó seu consiguiu tragalo
e desde entonces estes dous Mociños
compoñen algun verso mais q[u]e malo
2º
Son dous Mozos solteiros polas trazas,
son dous Asnos q[u]e andan sempre juntos,
<1b> foron á Santiago á buscar puntos
é viñeron cargados de cabazas
á un chamanlle ó Vizconde equí ás Rapazas,
non direi p[o]r q[u]e causa, ou p[o]r q[u]e asumpto;
mais do outro sei decir q[u]e ó Pai difunto;
vendeu moitas letriñas é letrazas.
A estes Facos pegoulles á mania
de morder os meus versos critiqueiros
dispreciabanos muito ó outro dia
diante de tres ou catro compañeiros;
é p[o]r tanto con toda cortesia
dou gracias á dous Facos Burrufeiros
dicindolles q[u]e ó Trasgo os desafia.