Francisco Luís Bernárdez

Poeta arxentino de inspiración cristián, vinculado inicialmente ás vangardas españolas, viaxeiro incansable e portaestandarte lírico da catolicidade. Fillo de emigrantes galegos. Viveu en España e Portugal de 1920 a 1925, e sofreu o contaxio do ultraísmo, do que se foi librando en rápida evolución cara formas místicas de fondo clásico. No seu primeiro libro, Orto (1922), prevalece o ton modernista; o ultraísmo campea en Bazar (1922) e Kindergarten (1924) para comezar a diluirse en Alcándara (1925), onde xorde xa co vigor o poeta católico dun barroquismo conceptuoso e orixinal. Xa nesta traiectoria, publica en 1935, El buque, galardoado co Premio Municipal de Poesía de Bos Aires; segue con Cielo de tierra (1937) e con La ciudad sin Laura (1938), de temas de amor e métrica formal. Acada a súa plenitude lírica cos seus libros Poemas elementales (1942) e Poemas de carne y hueso (1943), obras polas que se lle concedeu o Premio Nacional de Poesía en 1944. O resto da súa obra é unha prolongación desta plenitude lírica, cos excesos retóricos e a dureza escolástica que empobrecen a veces su poesía: El ruiseñor (1945), Las estrellas (1947), El Ángel de la Guarda (1949), Poemas Nacionales (1949), La flor(1951) e El arca (1954). As súas versións dos himnos do Breviario Romano e os seus traballos, case todos verdaderaimente poemáticos, completan a obra deste notable escritor arxentino, que foi Director Xeral de Cultura Intelectual (1944) e director xeral de Bibliotecas.