Habaneiro de nacemento e fillo de emigrantes orixinarios de Monterroso (Lugo). Este xornalista e poeta foi membro das Mocedades Galeguistas e pertenceu ao Partido Obreiro de Unificación. Participou tamén nas Misións Pedagóxicas. Durante a Guerra Civil foi combatente no bando republicano e, rematada a guerra, exiliouse primeiro en México e despois en Bos Aires. Lorenzo Varela destaca entre os máis importantes poetas galegos do exilio. Ademais dos seus títulos en castelán, publicou en lingua galega Catro poemas para catro gravados (1944) e Lonxe (1954), editado por Ediciones Botella al Mar, de Bos Aires, creada e dirixida por Luís Seoane e Arturo Cuadrado. De feito, neste fermoso libro, baixo a dirección gráfica do propio Seoane e de Manuel López, conflúen as mans destes tres grandes artistas do desterro, pois os versos de Lorenzo Varela veñen acompañados polos gravados en madeira de Seoane e por unha presentación en prosa poética de Arturo Cuadrado. Como cabe deducir do seu título, o autor introduce o tema do exilio e a emigración, da nostalxia, do desarraigamento e da morte. Esta obra, da que hoxe expoñemos a súa cuberta, foi reeditada en 1979 por Ediciós do Castro, con limiar de Rafael Dieste.
