Antón Hipólito Alonso Ríos foi mestre, escritor, líder da Federación Agraria da Provincia de Pontevedra, participante activo na campaña polo Estatuto de Galicia, entre outros moitos roles exercidos sempre como galeguista dentro e fóra de Galicia. Emigrou moi novo a Arxentina. En terra bonaerense exerceu a súa profesión de mestre e foi artífice da Federación de Sociedades Gallegas, Agrarias y Culturales de Bos Aires. Fundou o xornal El Despertar Gallego, que máis tarde pasou a ser Galicia. Logo do triunfo da República en 1931, volveu a Galicia con Suárez Picallo. En 1936 foi elixido deputado a Cortes por Pontevedra. Bicou ceo e inferno, este último como un fuxitivo para eludir a morte case asegurada por mor do golpe de Estado e a consecuente ruptura do réxime político republicano. Durante tres anos deambulou por longos camiños. Chegou ata a fronteira norte de Portugal baixo a falsa identidade de Afranio do Amaral. Durmiu á intemperie en numerosas ocasións e realizou traballos que nunca antes fixera (cavar viñas, podar, catar as colmeas ou segar a herba). Ese foi o seu primeiro exilio. Finalmente conseguiu cruzar a Portugal e, coa axuda do seu amigo e paisano Enrique Blanco, agardou a oportunidade para partir cara a Arxentina; foi este o seu segundo exilio.
Alonso Ríos foi un dos creadores en Montevideo do Consello de Galiza, o 15 de novembro de 1944, xunto a Alfonso Rodríguez Castelao, Elpidio Villaverde Rey e Ramón Suárez Picallo, coa finalidade de “gardar, manter e defender a vontade do povo galego…”. Consagrouse tamén como autor de varias novelas e ensaios publicados no exilio. Como exemplo presentamos aquí a cuberta do volume de relatos titulado Da saudade. Amore, corte e misticismo (1956), con manifestacións narrativas de apego á terra, romanticismo, lirismo, a natureza e paisaxe como protagonistas e mesmo pegadas de misticismo. O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte (1979) foi outra das súas obras autobiográficas.
Alonso Ríos foi un dos creadores en Montevideo do Consello de Galiza, o 15 de novembro de 1944, xunto a Alfonso Rodríguez Castelao, Elpidio Villaverde Rey e Ramón Suárez Picallo, coa finalidade de “gardar, manter e defender a vontade do povo galego…”. Consagrouse tamén como autor de varias novelas e ensaios publicados no exilio. Como exemplo presentamos aquí a cuberta do volume de relatos titulado Da saudade. Amore, corte e misticismo (1956), con manifestacións narrativas de apego á terra, romanticismo, lirismo, a natureza e paisaxe como protagonistas e mesmo pegadas de misticismo. O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte (1979) foi outra das súas obras autobiográficas.