A pesar de pertencer antillanos e europeos á categoría silver roll ou “nómina de prata”, existía unha diferenza notable a nivel salarial. Por regra xeral, os obreiros europeos cobraban entre 16 e 20 centavos por hora, namentres que os antillanos podían cobrar 7, 10, 13, 16 ou 20 centavos por hora. Cabe sinalar que se descubriu a existencia de 751 tipos de pago diferentes entre os empregados do silver roll e duns 400 entre os adscritos á categoría gold roll.
Os obreiros europeos dispoñían duns 25 comedores onde se lles cobraba 40 centavos ao día. Os antillanos comían nos chamados “ranchos”, facían fila para que lle deran a comida e buscaban calquera recanto do descampado para sentarse a comer.
O desconto salarial referido ás comidas afectaba, sobre todo, aos solteiros ou sen familia na zona da canle, xa que os grupos familiares adoitaban abastecerse de alimentos e cociñar pola súa conta. Existían economatos rexentados por norteamericanos, cantinas e tamén fondas explotadas, nalgunhas ocasións, por emigrantes españois que non traballaban de forma directa nas obras da canle e que formarían parte desa masa migratoria da que falabamos con anterioridade.
Os obreiros europeos dispoñían duns 25 comedores onde se lles cobraba 40 centavos ao día. Os antillanos comían nos chamados “ranchos”, facían fila para que lle deran a comida e buscaban calquera recanto do descampado para sentarse a comer.
O desconto salarial referido ás comidas afectaba, sobre todo, aos solteiros ou sen familia na zona da canle, xa que os grupos familiares adoitaban abastecerse de alimentos e cociñar pola súa conta. Existían economatos rexentados por norteamericanos, cantinas e tamén fondas explotadas, nalgunhas ocasións, por emigrantes españois que non traballaban de forma directa nas obras da canle e que formarían parte desa masa migratoria da que falabamos con anterioridade.