Cando xurdiu a idea de crear unha institución benéfica, protectora e asistencial para os galegos máis necesitados que residían en Cuba, José García Barbón era un prominente empresario da colectividade galega asentada na illa. Como tal apoiou a iniciativa e formou parte da súa directiva, da que ocupou o cargo de tesoureiro durante doce anos, ata o seu regreso a Galicia por problemas de saúde.
Nese posto ocupouse de ampliar os recursos económicos da entidade, promovendo os investimentos en varios bancos da capital habaneira e a compra de bens inmobles que achegaban rendas para socorrer os emigrantes máis desvalidos, facilitarlles asistencia sanitaria en caso de enfermidade ou pagar a súa repatriación. En numerosas ocasións, ante a falta de fondos, aparecen recollidas, nas actas sociais, doazóns do seu propio patrimonio para cubrir necesidades perentorias. Como recoñecemento ao seu labor, na Xunta Xeral de socios do 3 de febreiro de 1884 foi nomeado “socio bienhechor”.
Nese posto ocupouse de ampliar os recursos económicos da entidade, promovendo os investimentos en varios bancos da capital habaneira e a compra de bens inmobles que achegaban rendas para socorrer os emigrantes máis desvalidos, facilitarlles asistencia sanitaria en caso de enfermidade ou pagar a súa repatriación. En numerosas ocasións, ante a falta de fondos, aparecen recollidas, nas actas sociais, doazóns do seu propio patrimonio para cubrir necesidades perentorias. Como recoñecemento ao seu labor, na Xunta Xeral de socios do 3 de febreiro de 1884 foi nomeado “socio bienhechor”.