Texto. Extracto de libro

De Urania (ed. 2016)

Isto é un souto. No souto unha muller. A muller le, pensa.
Un libro ou códice miniado.

No códice unha muller. Na súa man un dos extremos da corda que no seu outro extremo abrangue o pescozo de Rosana que vai e pasta por tras desta muller.

No códice, por riba das bermas, monte erguéndose como de penedos; entre os penedos, touzas.

No códice, carballos, o ceo azul por entre as árbores,
expandíndose por entre as pólas núas dos carballos.

Lembras
cando os corvos viñan beber ao río?

A muller está sentada. No códice, paisaxe de penedas, no fondo da paisaxe un home a contemplar os ceos, nos ceos n corvo «que fora el alimentados polos corvos que os corvos traían nos seus bicos pan, pan, por entre nubes que habitaría no fondo daquel abismo, apenedado».

Ben puido ser que naqueloutra paisaxe pintara Rafael un Mesías en triángulo perfectísimo: transfigurado.

A muller le, pensa. Paisaxe de penedos. Mesmo na beira
dos camiños, caendo por riba da beira dos camiños.
Dos noiros
nubes.

---------------------------------------------

De Heloísa (Espiral Maior, 1994)

Para Sabela R. Oxea

No meu soño non son a mociña de abril
non son a princesa de Aquitánia
non sei patinar
non teño laúde
non son Santa Gúdula
non son Ilduara Eriz.

Ninguén caza no bosque o xabarin
ninguén adornará a testa coa esmeralda do faisán.

Na miña escrita son astronauta nunha noite de verán
(astronauta en circuíto simulado)
do meu costado brotan algas
do meu escafandro un milleiro de pardaus.

Non son ave
nen estela que cruza o rio.

---------------------------------------------

De Heloísa (1994)

Un soño
paisaxe industrial
sátiros
pastoras.
Heroísmo e luxúria
Marcelle

A froita que sostén Perséfone é o inferno

asi a imaxinación do inferno consiste en apercibi-lo cinco veces seguidas
por cada un dos cinco sentidos

ver os corpos. incandescentes
cinco veces
ouvir os gritos das ánimas penadas
cinco veces
cheirar a cloaca do abismo
cinco veces
saborear o amargor das lágrimas
cinco veces

O mito cámbia
produz desperdícios

pero non confundir-te un deus
o cárdio de Byron
os versos de Ritsos

ese espertar cando souben que a escuridade era o único posíbel.

---------------------------------------------

De Fascinio (2010)

para Estrela Piñeiro

…AS MULLERES continúan logo de facer as correspondentes estivadas carrexando leña para encher as pías, a baixar do monte toradas de piñeiro, contribúindo co seu traballo ás tarefas da xávega, os rapaces maioritariamente descalzos, coas cabezas rasuradas e na súa totalidade presentan sinal de desnutrición...

...dando por perdidos os subministros iñiciase a busca da fragata co fin de obter un novo cargamento de armas e municións...

Na verde boca
caolín, wólfram, a fragata Libelly, os indios Enmerillon, a reveladora, Deus,
Spútnik

esa Australia abaneada polo vento que me tolea nas bermas do soño
as anoréxicas trinta santas da Idade Media
a cade de nais muller
o matricidio

mostrando o ouro no índice, no pulso

setenta postas de sol, cinco mil castros, trescentas mámoas abeizoan o teu corpo

desandas, cara atrás camiñas o sentido

todos os teitos de colmo
bimbastro, bagalustre, ardora

celestes son as augas

ferve riza malla ceifa furna GALLAECIA
ubérrima de estrelas!
sirte

o descenso aos ínferos

Faber-Castell

Irmgard Möller

Limasol

Antioquía.

---------------------------------------------

De Nínive (1996)

Tiven que aprender o americano coma se dunha lingua estranxeira
se tratase

pero ela pasara a súa nenez na Galiza falando en español

unha combinación do español correcto das oficinas
co español imposíbel das señoras

lingua nativa / desmemoria
vernáculo / todo era vernáculo

a sensación que todo un pobo pode ter
de atoparse fóra de lugar
ao respecto da súa común lingua nativa

que había nela de poético?
nacera aquí
abandonara o seu idioma
queixábase
–gústame o lugar, para un mes, no verao
no inverno aquí non hai nada
aquí vas en bicicleta e es unha pendanga
vas en camiseta e es unha pendanga

extirpan o galego de nós
mesmo se a vida ten que ser arrincada no proceso

a lingua ese estigma que aínda nos delata.

Uso corrupto da linguaxe

a vosa segura protección contra as palabras
–quen sodes vós?, o ulido do meu embigo?

como o idioma vos vence invariablemente

mellor ser un paria

colocar algo no seu lugar preciso

adornar os xarróns con flores
e o día que camiña de présa...
tempo postergado
pero ningunha auga é intransitábel
e os sentidos nunca me abandonan

ser superfluo significa non pertencer ao mundo en absoluto

estar fóra do mundo

–é superflua a nosa identificación coa lingua?

–se alguén se atreve a volver dicir «a verdade»

ou

basta xa de «verdade» estou chea de verdade

ou

deixádeme en paz coa verdade! Basta de tanta verdade

estas palabras ou outras parecidas

o monstruoso

como se entrebrecen as palabras

Edén

Hotel Edén

Rosa Luxemburgo
aquí celebraron o seu ágape os asesinos

Felicidade

felicidade para eles

felicidade para nós

na unidade

na uniformidade

Felicidade!!!

en pouco tempo estes infortunados pobos perderan a súa individualidade

nós sermos eles

eles sermos nós

a diferencia nega a unidade o odio a felicidade

a loucura nega a paz

–que pensas ti atopar no lago?

–non os restos poéticos de Heaney
«esta pupila soñando co trigo megalítico»
atoparas o rexemento de «Misión de audaces»
–lévense esta muller de aquí

estes son os diálogos que aprendes
de todo isto nos alimentamos

–córtelle a bota
–ninguén me vai cortar a bota
–dáme un trago
–son botas de vinte dólares
–colle un soldado, buscade un vado para cruzar o río, leva ao corneta contigo
–gracias, señor, gracias pola oportunidade

a frase
«tiven que aprender o americano...»
é unha frase de Raymond Chandler
que recollo dunha sección de Striking Resemblance
de Tina Darragh

L–A–N–G–U–A–G–E

así é como os meus pais se empeñaron en educarnos en español

pero logo todos esqueceriamos a importancia da lingua

máis económico o odio
que fai táboa rasa cos demais
do pensamento

case muda
case escoitando
aínda a chamada

ven
unha soa vez
vestida de loito e aproxímate á miña tumba

divide o silencio
redúceo ás súas partes máis cativas
ínfimas
reductas
entre vocal e vocal
entre vocal e consoante

corpo aberto da linguaxe
os espacios en branco
entre palabra e palabra
entre verso e outro verso

pero nunca puiden figurarme a morte

a costa non era senón unha sucesión de cons anegados baixo la furia do mar e
dos torrentes que caían sen cesar dun ceo
negro

as augas escintilantes de aletas dorsais que se axitaban no medio de verdadeiros
bancos de tabeiróns
mutilados
agonizantes
tal e como eles conciben o poema
anterior á revolución industrial

unha manufactura

escribir nunha lingua que na nenez nos foi negada
escribir nunha lingua que escoitamos roubada
–cantas palabras escoitaches nesa lingua no medio do labirinto que eles
falaban ou na súa ausencia?
escribir nunha lingua que escoitaches sen saber que esa lingua era a túa
e que esa era unha lingua diferente da que dicían eles falar
–en que falaban, en que idioma trataban de falar aqueles que no teu berce te
agasallaron?

lingua de escombros
lingua campo de exterminio

clase media lingüística

entre o español corrupto das oficinas e o español diletante das señoras

vosoutros: monstros!

borrar toda tradición
todo pasado

totalitarismo
senrazón
loucura
porque no voso medo existía un lugar
coma un furado pequeniño da máis diminuta luz
algo anterior a vós
ao medo
entramos nesa luz
chamámoslle. REVOLUCIÓN. LIBERACIÓN NACIONAL
angustia
Patria

no voso medo
no que soñabades
anterior a vós
ao medo

así borrastes as nosas trazas
ocultastes o rostro
a identidade
o nome

–eu, que emerxín do diluvio. Recórdovos
nas vosas debilidades
a época escura
da que eu escapei

lembrareivos con clemencia
esa frescura infantil que pende no baleiro

pero ningún templo vos agarda
nada «novelo no vento nove»
nada sobre Paestum

40 linguas na India
outras 40 no Gabón

alguén falara sempre nesa moitedume delinguas

terá que ser así
non sobre de min: a lírica
e u son esas restrevas
esa promenade encol da Literatura

porque o que busquei na nenez non era o meu reflexo
senón esa alianza dos que sobrevivistes coa derrota
esa alianza na que se centrou toda a nosa traxedia
toda determinación
toda impotencia

así: a Poesía

o colapso
a desmemoria

acoutar o drama
saberse fillos de pais moralmente inadecuados
da súa negativa a dicir
da súa perturbación
da súa orixe

e pois que non se rompeu o espello
senón que nos foi dado roto de antemao
e logo esgazou de novo en nós
nos: aqueles que tivemos que recobrar o mar

porque todas as pontes foran rotas

nos vasos
nos elixires
nos somos

na memoria

a historia que narran os papiros de Orfeo
a historia dunha identidade imposíbel

un novo Hades
propicio
se algún día un deus pousou a súa mao na nosa boca

a claridade desa luz
a escrita.

---------------------------------------------

De Ponte das poldras (Segunda ed. 2006)

In der Mandel –was stet in der Mandel?
Paul Celan

Na pedra –que é o que se sostén na pedra?
a lagoa
a lagoa enfíase na pedra
enfíase, enfiase

Na lagoa –que é o que se sostén?
a trenza
enfíase a trenza, a trenza de beón
enfíase, enfíase

Cabelo de Anta nunca serás poeira

E o teu ollo cara a onde se dirixe?
o teu ollo sostense na pedra
o teu ollo enfíase nas augas.
Sostén a trenza
e así enfíase, enfíase

Rizo do Idioma nunca serás poeira

Pedra baleira, gris. Real.

---------------------------------------------

De Charenton (2004)

¿o que vostede escribe é representativo?

“””””””””””””””””””””””””””””””

—¿trátase dunha lingua metafísica?
—non, trátase dunha lingua transcendental

---------------------------------------------

De Hordas de escritura (2008)

Definición: poeta é o non poeta

Proposición I: verdadeiramente poeta é aquela/aquel cuxa musa foi integramente destruída

Escolio: se quen escribe poesía é aquel/aquela cuxa musa foi destruída, isto significa que a identidade entre poeta e non poeta nunca é perfecta, que non é posíbel destruír íntegramente a musa, que sempre resta algo. Ser poeta é ser ese resto

(segundo a orde xeométrica)

(...) estas augas coexisten pero non son coincidentes, esta intimidade indivisíbel

---------------------------------------------

De Carne de Leviatán (2013)

Eleusis

Isto
eu
aquí
agora
ti
hoxe
mañá
entón
o mesmo día
sempre

nada hai na voz nada

unha lingua de fogo que a todos e a cada unha pertence

pero quen di o idioma é a voz
non está
e volve

---------------------------------------------

De Un libre favor (2020)

Vosoutras pedras, traédeme as palabras
sodes o alfoz da vida

traédeme a miga de pan
a que a lesma devora
e se confunde coa lama dos camiños

nada esperaba
en nada cría

era só a marabilla  de ser comanche e de vez
unha árbore

as follas de castiñeiro derredor da fronte
as trenzas longas cosidas con agullas de piñeiro
o vestido

como o cervo atravesa as vías
e preto e sobre a neve mira pasar o tren

así a voz
un cabalo
abebera nos espellos
e entre as patas garda
listas
as zapatillas de baile