Material
Homenaxe a Avilés de Taramancos 01: «Cántico de anguria e de esperanza pra arrolla-lo meu neno»
Detalle
Eu vin un ceo novo e unha terra novaporque o primeiro ceo e a primeira terra
desapareceran, e o mar xa non existe.
Apocalipse, XXI-1
Meu fillo: meu carballo pequeno,
gomo da canle vertebral,
semente miña aberta na saudade.
Qué tempo de vivir ferozmente se aproxima
ó teu ollar inda abraiado e puro!
Qué tempo nuclear, aqueloutrado,
meu capitán, vei se-la túa vida.
Días virán abanear teu sangue,
días de aceiro e lóstrego e carraxe.
Acaso a pomba aniñe proxeitís
bombas de alto poder, morte alxebraica:
e sinto
o berro do teu pequeno corazón
-o eco da miña voz multiplicada
na tua gorxa feita para o canto.
Meu fillo, meu amor, miña cobiza,
quero falar contigo docemente
semear no teu peito a miña espranza
os meus soños de home
a miña terra
-esa terra lonxana que non unxe
a túa fronte americana
a terra que me queima fondamente
eido dos teus avós por parte miña.
(E digo este cantar na seguranza
de que ha de conforta-la túa loita
esta palabra “terra” semellante
a abrir coiteladas a ledicia)
Veño meu fillo dun país sinxelo
de homes a cada paso soñadores,
criaturas de man encalecida
e a peito aberto
homes de mar que esculcan horizontes,
labregos investidos pola melancolía.
Decir patria ten algo de sabor a centeo
de nai pedindo auxilio ós catro ventos,
camaradas perdidos no abrazo derradeiro.
Todo isto
que encontras na calor do meu peito,
o rumor do granito, da chuvia, da morriña,
é a voz da miña patria que te ampara,
a ti nado na ausencia
a ti miña semente en terra allea
tan inocente e xa crucifixado.
De min non terás nunca
herdanza mais segura que este ouvear de lobo
no camiño da vida,
e esta terra lonxana que che ofrezo
que é unha ferida que hai que ir abrindo sempre.
Tempo de profecía vas a vivir meu fillo
-a besta ceibe o fogo desbordado
espadas de dous gumes no verbo dos arcanxos
pranto a xenreira e odio e temporais
que queimarán o mar, ai do navío!
Tempo tamén para o amor mais forte
o dos abandeirados do futuro,
alicerce da paz e da campá
da feliz moradía, da promesa.
Cando sexas un mozo, meu capitán,
e síntas o sangue axionllarse nos canles do cerebro
-o megatón é un mostro que arrepía de medo
volve ó eido que un día teu pai abandonara,
á terra simple
a esa hostia incólume
e acouga meu amor, descansa. Durme.
Descrición
Documento sonoro inédito gravado por Antón Avilés de Taramancos no ano 1974 en Cali (Colombia).Para a transcrición do poema empregouse a segunda edición de O tempo no espello publicado por Ediciós do Castro en 1992.