Material
Homenaxe a Avilés de Taramancos 06: «O obús»
Detalle
E cando medrou a herba e deu froito,apareceu tamén entón o xoio. MATEU. XIII-26.
1
O doutor X fecha a porta de sete tarabelos
do seu laboratorio de Groninga. Fóra
canta o vento miúdo do serán, brincan os nenos
falan de amor, baixiño, os namorados.
Ninguén sospeita o agromar da morte.
En verdade
é terrible a semente que non nace da flor
que non coñece
o sorriso do sol
a mansedume vexetal, o aire
tecendo o seu pulmón embrionario:
A semente animal feita de amor e espasmo
un orballo docísimo que encerra
o fluído da vida e da vitoria.
(O doutor X rise a gargalladas)
Sae o semeador nocturnamente
a semear na flor dos erlenmeyer
unha pisca de odio e tres de uranio
-fechar un temporal nunha clepsidra-
e de formento nitroglicerina.
(Quentar o fogo lento
nun pírex aforado.
Redondear en pílulas
fundir ovos de aceiro
para aniñar en tobos
de xelo artificial)
O doutor X serve de galiña:
escarabella no laboratorio
cacarexa de noite, e non se sabe
se a pel dos cans presinte unha catástrofe.
Fóra canta o vento miúdo e medra o millo.
Ninguén sospeita o agromar da morte.
2
No fondo, madre, no epicentro ígneo
berra o aceiro en ansias de voar.
Ave agoreira, alcotán da morte,
azor, tagre, neblí. Escentilante
pouta no vento. Lóstrego compreso
en percura de ás e de xenreira.
A cobiza do home foille dando
pulos a esa paixón aqueloutrada
e martelou na zafra a pulso vivo
un vestido de noiva par a morte.
E voou o aceiro no afiado
gume da frecha, na avidez do sangue
do coitelo do alfanxe e da navalla.
E foi criando forza e valentía
ata ficar no ar, non sospeitado.
Fíxose libre o aceiro! Ninguén pode
conter ese fulgor ceibe no vento.
Foxen as criaturas abraidas
atoutiñando as sebes de esperanza.
Ahí vén a morte brutalmente pura
a retropropulsión na estratosfera,
é o sétimo cálice que voa
ira de Deus que fai treme-los montes
-dá volta o río no seu propio leito
e corre para os cumes espantado!-
Ahí vén o aceiro, digo a treboada,
nin tan siquera escoita o alarido
das rosas. Vén o aceiro
cápsulas de terror furando o teito
inconsútil do ar.
Cae o silencio ulindo a moitedume
interrumpido a secas
pola oración dunha formiga eivada.
Descrición
Documento sonoro inédito gravado por Antón Avilés de Taramancos no ano 1974 en Cali (Colombia).Para a transcrición do poema empregouse a segunda edición de O tempo no espello publicado por Ediciós do Castro en 1992.