Con este certificado emitido polo Goberno belga, o emigrante podía exercer calquera traballo e gozaba dos mesmos dereitos laborais que un traballador belga. Juan, mariñeiro de Ribeira, emigrou en 1953 a Bélxica, onde estivo case trinta anos, ata a súa xubilación. Traballaba para unha compañía navieira e tiña a residencia no país; tan só viña a Galicia para visitar a familia cando tiña vacacións.
Na década dos 50 Bélxica precisou man de obra barata e pouco cualificada para cubrir postos no sector mineiro, na industria siderúrxica e na construción. O Goberno belga facilitaba a acollida dos emigrantes ofertando contratos laborais a través do IEE e pagaba a metade dos gastos da viaxe. Moitos emigrantes entraban no país como turistas e xa alí buscaban traballo, pois dese modo dispoñían de máis opcións laborais. A regularización posterior era fácil e da tramitación administrativa ocupábase o empresario, de modo que o emigrante se desatendía da burocracia española.
