Presidida por Rosendo Varela Álvarez, fillo de Juan Varela Grande, un dos máis importantes presidentes da entidade nos anos 40 e 50, esta directiva tivo que asumir un profundo cambio na marcha da entidade. As leis cubanas, tras o triunfo da revolución castrista, non son favorables á existencia deste tipo de entidades benéficas na illa e pasan a gravar con impostos as rendas que estas viñan obtendo polo alugueiro das súas propiedades, polo que os seus ingresos quedaron moi diminuídos.
A Beneficencia contaba, para levar a cabo o seu meritorio labor de axuda aos máis necesitados, cos ingresos pola cota dos socios, pero sobre todo cos fondos recadados nos festivais e romarías organizados para este fin e coas doazóns de antigos socios. Moitos destes legados eran propiedades inmobiliarias que se alugaban e que achegaban unhas rendas importantes para o funcionamento da sociedade.
Co cambio de réxime, víronse reducidos os ingresos e en pouco tempo as súas propiedades foron expropiadas, polo que a súa función de axuda quedou moi dificultada.
