Moitas das sociedades microterritoriais eran pola súa vez socias das grandes entidades da illa, tanto do Centro Galego da Habana como da Beneficencia de Naturales de Galicia, que podían ofrecer beneficios máis amplos na asistencia sanitaria ou na axuda mutua. Un dos deberes dos socios era o pago da cota, o que se acreditaba co carné correspondente para así poder acceder aos servizos sociais e recreativos das pequenas asociacións, pero tamén aos que ofertaba o Centro Galego ou a Beneficencia. Esta dobre vertente favorecía aos emigrantes, que tiñan así cubertas todas as posibles carencias na sociedade de acollida.
Estas asociacións fomentaron tamén a socialización e o sentimento de veciñanza dos e das nosas emigrantes, mantiveron as tradicións populares de cada parroquia ou comarca e fomentaron nas súas reunións de lecer as relacións de amizade e incluso sentimentais alén mar.
