Alejandra Martínez-Murguía (1859-1937) / Joaquina / PROXECTO EPÍSTOLAS / FONDOS DOCUMENTAIS / CONSELLO DA CULTURA GALEGA

Joaquina

----

Alejandra Martínez-Murguía (1859-1937)
Joaquina

Primoxénita de Rosalía de Castro e Manuel Murguía, tivo como padriño a Alejandro Chao. Formouse como debuxante e por esa razón participou na formación artística do seu irmán Ovidio. Colaborou con debuxos en La Ilustración Cantábrica e La Ilustración Gallega y Asturiana e consérvase un retrato de Rosalía feito por ela. Estreita colaboradora do seu pai, debuxou monumentos, edificios e obxectos para ilustrar o traballo do historiador. Viviu na casa do seu avó paterno, Juan Martínez Castro, cando os pais residían na Coruña. Foi vivir a Madrid co seu pai cando este asumiu o cargo de director de La Ilustración Gallega y Asturiana, entre 1879 e 1882. Encargouse da queima dos papeis inéditos de Rosalía de Castro, atendendo á vontade expresa da escritora. En diversas ocasións informou sobre as calidades musicais da súa nai, que adoitaba tocar varios instrumentos. Interpretou varias veces en público a Alborada composta por Rosalía de Castro, e por esa razón actuou como informante para os folcloristas Casto Sampedro e Perfecto Feijoo.



Fontes
Naya, Juan (1974). “El final de una estirpe: Rosalía de Castro y Manuel Murguía”. Boletín de la Real Academia Gallega, n.º 356, p. 24-49.

Filgueira Valverde, Xosé (1986). “Rosalía de Castro e a música”. Actas do Congreso Internacional sobre Rosalía de Castro e o seu tempo. Santiago de Compostela: S.P. da Universidade de Santiago de Compostela, p. 33-56.
Temos 1 epístola/s relacionada/s con Alejandra Martínez-Murguía (1859-1937) en Joaquina
Data Título Orixe-Destino Relación [ O. ]
Data Título Orixe-Destino Relación [ O. ]
Carta de Rosalía a Murguía. Sen data
-
Mencionado/a Orixinal - Transcrición

Transcripción da Carta de Rosalía a Murguía. Sen data

...nos hallamos demasiado lejos. Paciencia. Ninguna contestación tuve de Joaquina, y no quiero mandarle más a la niña, a no ser que tú me mandes otra cosa. Que se lo coman y se lo guisen todo.
Nada sabía de que Compañel estuviese enfermo. Cierto es que no tenía por quién. Apresúrate, sin embargo, a hacer cuentas; bueno será. Si yo fuese hombre, saldría en este momento y me dirigiría a un monte, pues el día está soberbio; tengo, sin embargo, que resignarme a permanecer encerrada en mi gran salón. Sea. Adiós. Recibe todo mi corazón y perdóname cuanto te hago sufrir: tú eres el que tienes que perdonarme a mí y no yo a ti. He leído ayer un cuento de Poe, precioso aunque sencillo. Allí comprenderías que era poeta. Otro que he leído de él, de un género opuesto, se parece al modo de escribir de Larra. Las damas verdes de Jorge Sand tienen muchísima semejanza en cierto estilo con mi joven azul. ¿Qué te parece? Van a decir que he querido imitarla.
Cien besos y adiós. Voy a pasearme un poco por tu cuarto, pues tengo los pies helados.
Tuya,
Rosa