0:00 / 0:00
5
Hei de cantar en silencio
o tempo non se escoita.
E deixa sempre a seña:
unha luz que se paga
e outra que se prende
na única lumieira.
Tan só despois da morte
esa luz vai prendida
por toda a eternidade.
Hei de cantar en silencio
ó pé de cada arado
Namentres ti semeas
eu planterei papoulas:
Sempre fai falla amigo
un corazón pequeno
que lle dea vida ó trigo.
Que se unha flor se apaga
outra quede prendida.
Que siga a eternidade
o seu curso perfecto.
Hei de cantar en silencio.
A miña voz é de terra.
Cada boi que se axuga
cada home que labra
cada tractor que fende
as entrañas do sulco
irá decindo o meu cantar.
E se o cantar se apaga
outro labio mais fresco
beberá eternidade.
Hei de cantar en silencio
o tempo non se escoita.
E deixa sempre a seña:
unha luz que se paga
e outra que se prende
na única lumieira.
Tan só despois da morte
esa luz vai prendida
por toda a eternidade.
Hei de cantar en silencio
ó pé de cada arado
Namentres ti semeas
eu planterei papoulas:
Sempre fai falla amigo
un corazón pequeno
que lle dea vida ó trigo.
Que se unha flor se apaga
outra quede prendida.
Que siga a eternidade
o seu curso perfecto.
Hei de cantar en silencio.
A miña voz é de terra.
Cada boi que se axuga
cada home que labra
cada tractor que fende
as entrañas do sulco
irá decindo o meu cantar.
E se o cantar se apaga
outro labio mais fresco
beberá eternidade.
Descrición
Documento sonoro inédito gravado por Antón Avilés de Taramancos no ano 1974 en Cali (Colombia).
Para a transcrición do poema empregouse a segunda edición de O tempo no espello publicado por Ediciós do Castro en 1992.
Para a transcrición do poema empregouse a segunda edición de O tempo no espello publicado por Ediciós do Castro en 1992.