Nesta epístola Lapa reafírmase nas súas conviccións reintegracionistas e lusistas. Afirmando rotundamente que o galego rodeado por dous romances de prestixio, castelán e portugués, só pode atopar a súa forma literaria e culta no portugués. Tamén rexeita para si a condición de irrealista, e nega que o seu posicionamento sexa utópico por que di: "essa utopía tem sido perfilada de há cem anos a esta parte por boníssimos galegos, entre os quais Castelao o mais genial de todos eles."
