Escaleira de caracol de San Domingos de Bonaval (1695)
Aínda que é unha obra de carácter intimista pois une dous pavillóns privados do convento, foi unha realización de grande enxeño e foi considerada decontado unha ‘marabilla’ galega. Máis que o funcional domina nela a fantasía, ao dispor nun espazo breve e circular tres caracois que soben sinuosos cara ao alto e cada un a unha planta diferente. Permite ver e ser visto, converténdose así nunha especie de escenario. Á vez é tamén un prodixio técnico pois os seus chanzos son dunha estrema finura e susténtanse no muro e nos finos nervios espirais que ascenden ata a bóveda. Finalmente, Andrade non esqueceu incluír a metáfora, xa que os caracois de Bonaval, como se fosen unha enorme columna salomónica, son imaxe dunha sublime subida aos ceos.