Capela do Pilar (1696)
En principio proxectouse como a nova sancristía que a catedral precisaba e, como non se dispuña de moito espazo, Andrade fixo da necesidade virtude, convertendo o recinto nun espazo ascensional cheo de contido triunfal, razón pola cal dominan na cúpula os motivos xacobeos. Asume formas clásicas e ‘góticas’, pero sobre todo converte a taracea marmórea nunha exhibición coa que ningún outro arquitecto galego se enfrontara. No seu día a sancristía estivo presidida por un Santiago ecuestre feito tamén de mármores. Por esa razón imperan nas pedras as cores negra e vermella, pois eran características do funerario e o martirial. Cando Fernando de Casas a converteu en capela da Virxe do Pilar, substituíu o Apóstolo polo retablo actual e fíxoo con cores e formas máis claras e preciosistas, dándolle ao espazo unha identidade máis feminina.