Unha nova atea
Levo nas mans cargando o peso de ser
unha nova atea.
E contei para isto os pasos.
Lembrei solpores onde da túa boca abrollou
un abrente e pescara desta escuma
un milagre.
Tivemos mans antes de esnaquizar vaixelas,
mans para desmitificar ritos pagáns nas rochas e na simbiose
do lique, ese misterio, abraiarnos para sermos nós
neste tempo e é
-É que teño isto, téñoo
-E é que eu procuro abrirche a terra de cada
vez
para atopar algo que me relembre que co
puño agarraches as flores molladas e colliches a man
desta viaxe. E é que estou así,
que teño o corazón de auga derretida desbordando,
que quero beber o mar, que é
que quero inmolarme nunha meseta devastada e
romper cristais, que é que quero
ser o punto de entrada da invasión, que é
que quero
estar en min para facerme contigo e
derrotarme en brazos e pedras de sal.
Mira nas mans toda esta auga
apañada,
a miña herdanza.