s/t
Trouxen augamel para agasallarte e sentei na escada
á agarda.
Non chegabas nunca e cansaba
Cosín cun fío os pensamentos todos e abrín a porta
Saín. Fun por tras de min deixando as pegadas no chan
e se tantas voltas viaxo de nervio aprisionado
se xiro terras e metais lenzos abertos
entrelazados
se escandalizo o interior derroto peixes lubinas
caranguexos
é que teño o corazón de auga derretida desbordando
vasos e piscinas
e veñen as augas zoando coma corsarios
dos mares da palabra.
De Denuncia do equilibrio