Na xanela desde abril
na xanela desde abril
penso en contarche que me deprime o vento nos salgueiros
poeirentos das alamedas...
¡e xa non me magoan os fumes nas luzadas das noites
nos seos
dos focos
iluminando seráns de desavenencias!
desapercívote
abril esgrevio
clímax de clínica me semella o teu ardor
nun xornal perdido
pasando na balaustrada das estacións
vivo ou morto
interiorizo constelacións
vércome nas claraboias das cítaras cigarras na cidade
hai un son ó chou
un chiar de pardaos e verderolo verde
e un ánimo venenoso cara ó abandono
acordo non adxudica-la adversidade
á noitiña palpo o narcótico do nariz
son un nó de verbos dos novelos dos nomes
corro as cortinas saio
adiántome á chegada
desaparezo nos óleos aneonados
e non me importas
De A Nosa Terra (17/05/1984)