(s/t)
Dos cometas, colle o fío de ouro que te zurce
aos soños do mundo e aos seus cans
que te cose a ti ao son da tebra exterior
tecendo un novo ritual das amigas que sodes
estrela no ceo e estrela sobre a terra:
vida de furia
extensamente
tan negra
Cólleo como exilio e árdete
Coa forza dunha hedra de luz ou co ímpeto
das augas sobre as augas capaces de
percorrer vieiros e lendas de Vigo para se fundar
océano
Pódelos ver?
Van contigo os cabalos da noite
os da artemisa nas crinas
os do teu soño na area inacabado
Van
Descenderon o monte
atravesaron por dentro a serra
e víronte por dentro nos seus
confidenciais túneles
Estabas, eras, vencendo as palabras
Agora xa vos temos aquí e tamén por fóra
lonxe do tempo e da súa dor
máis alá desta ría de rosas
E da súa dor
Árdete
Floreceraste sempre
Orquídea
Libre