Documentación SocietariaCustodiar, preservar e difundir a memoria da emigración galega son as finalidades principais do Arquivo da Emigración Galega. Un dos feitos máis salientables da colectividade galega no exterior foi a fundación de asociacións de moi diversa tipoloxía (asistenciais, instrutivas, culturais, mutualistas, recreativas etc.) nas que os e as emigrantes ademais de atopar axuda e protección mutua na súa vida cotiá tamén conseguiron manter viva a cultura e os costumes da nosa terra nos países onde se asentaron, creando espazos de sociabilidade propios. A colectividade galega creou entidades para manter viva a lembranza do terruño e enviar remesas coas que contribuír ao desenvolvemento da nosa terra.
Neste proxecto o AEG pon a disposición das persoas interesadas os fondos xerados por estas institucións que ao longo dos anos se foron recompilando para a súa preservación e difusión. Libros de actas, regulamentos, correspondencia, memorias sociais, libros de contabilidade ... estarán na nosa web para a súa consulta.
Memoria documental das sociedades da emigración galega
consellodacultura.gal
A principios do século XX, o Partido Xudicial de Viveiro abranguía seis municipios —Viveiro, Cervo, Jove, Muras, Orol e Riobarba—, unha comarca da Mariña lucense onde o mar e a terra conviven en armoniosa fermosura. Dende estes lugares partiron moitos homes e mulleres na procura dun futuro mellor, sendo Arxentina un dos seus destinos preferidos. A partir de 1857 naceron infinidade de sociedades que configuraron un tecido étnico diverso e plenamente integrado na identidade plural do país.
O 25 de outubro de 1908, os emigrantes mariñáns lograron aunar vontades e proclamaron a constitución do Centro Vivariense. Esta sociedade naceu da necesidade de prestar axuda, protección e recreo aos seus conterráneos residentes na “Raíña do Prata”. Na acta de constitución aparecen como membros da primeira Comisión Directiva: Antonio Díaz, presidente; Antonio García, vicepresidente; José Peón, secretario; Francisco García, pro secretario; Lucio Fernández, tesoureiro; Francisco Fernández, pro tesoureiro; Gervasio López, bibliotecario; Carlos Fernández, Vicente Leal, Antonio Guerreiro, José Fernández e Francisco Rebolo, vogais; Antonio López, Eduardo López, Francisco Plá e Juan Martínez, suplentes. En 1909 foi nomeado presidente honorario o escritor e caricaturista José M. Cao e vicepresidente honorario o poeta Alfredo García Dóriga, este último residía en Viveiro.
Esta entidade societaria organizaba actividades recreativas e artísticas con fins recadatorios a beneficio dos socios e apoio ás diversas iniciativas creadas en Galicia, ao mesmo tempo que se fortalecían os vínculos co resto da colectividade residente na capital arxentina. As axudas aos socios enfermos e necesitados están contempladas nos estatutos da entidade, así como o pago dos billetes en caso de repatriación.
As veladas artísticas desta entidade societaria celebrábanse en lugares populares como a coñecida Sala Suiza, Giuseppe Garibaldi ou Unione e Benevolenza. Nelas conmemoraban as datas festivas tanto de Arxentina como de Galicia. Comedias teatrais, bailes e festas campestres amenizaban os momentos de ocio dos socios e socias do Centro Vivariense. Parte dos seus fondos destinábanse a apoiar iniciativas locais a través de subscricións abertas como a de 1925, para a adquisición do mausoleo do benefactor de Viveiro Ramón Díaz Freijo ou para as axudas enviadas ás viúvas dos pescadores afogados nas rías de Viveiro.
A pesar dos bos propósitos de avanzar como asociación independente, xurdiron certas desavenencias que, xunto co descenso no número de socios, provocaron cambios e roturas internas no seo do Centro Vivariense. Finalmente, a entidade desapareceu en 1943. Na asemblea do 13 de febreiro dese ano, ratificouse o acordo de adhesión ao Centro Lucense de Bos Aires.
