Para María García Alén resulta prioritario acometer a revisión da Lei 8/1995 do Patrimonio Cultural de Galicia “para adecuala ás novas necesidades, xa que o obxecto da normativa cambiou, pero deberiamos utilizar os instrumentos cos que xa contamos ata que se lles procure unha solución ás novas necesidades”. A relatora denunciou “a desprotección que padece unha gran parte do noso Patrimonio Cultural” e que xunto co “incumprimento da lexislación por parte das Administracións responsabeis, levaron ao Patrimonio Galego a unha difícil situación”.

Sucede que, transcorridos 16 anos desde a entrada en vigor da actual Lei “o estado do Inventario Xeral do Patrimonio Cultural de Galicia, así como o dos Bens de Interese Cultural e dos Bens Mobles da Igrexa é prácticamente descoñecido”. Unha situación de desprotección de feito á que debe engadirse a referida ás Paisaxes Culturais ou ao Patrimonio Industrial, por non falar do Patrimonio Inmaterial, “o gran esquencido pola lexislación actual”, segundo a relatora.

Sobre a paisaxe reflexionou o enxeñeiro Carlos Nárdiz (Universidade da Coruña) no seu relatorio “As infraestruturas no territorio histórico-cultural: estrutura e vertebración da paisaxe de Galicia”, con especial referencia ás pontes e ás trazas dos Camiños de Santiago. Trazas, por certo, sen delimitar aínda, se excluímos a do Camiño Francés,

Xan Carmona (Universidade de Santiago de Compostela) ocupouse do “Patrimonio Industrial de Galicia” para o que reclamou “unha protección efectiva” e a súa consideración de forma coordenada co Patrimonio Marítimo “na idea de que a combinación e o peso de ambos os dous é unha das singularidades do noso país”. Reivindicou asemade a diferenciación entre Patrimonio Industrial e Etnográfico e a elaboración dun inventario de patrimonio industrial “que inclúa un censo da maquinaria e investigue as tradicións asociadas a cada entorno”.

Pola súa parte, Cristina Sánchez Carretero (Instituto de Ciencias do Patrimonio-INCIPIT-CSIC), en sustitución de Felipe Criado, director dese organismo, destacou a necesidade dun sistema ordenado de diálogo entre as múltiples narrativas na interpretación do Patrimonio Cultural, a interacción dos proxectos patrimoniais coas comunidades, a construcción dun Patrimonio Público e a xeración de novos modelos de relación co medio e a producción de valor nas industrias e no mercado de traballo en Patrimonio.

As sesións finalizaron a última hora da tarde co relatorio de Iago Seara, coordinador da Sección de Patrimonio e Bens Culturais do Consello da Cultura Galega e coorganizador das Xornadas, que reflexionou sobre “A intervención no Patrimonio Cultural construído: o Plan Director e a conservación crítica”. Subliñou a necesidade da conservación crítica e integral do monumento e do seu contorno “entendendo esta dualidade indivisible que é o ben cultural como parte da unidade da obra de arte maior que é o territorio. Unha acción que supón en si mesma “un acto de conservación-restauración dos valores propios que constitúen esa unidade indisociable no feito cultural territorial, feito artístico de manufactura colectiva e expresión social”.