A extensa traxectoria artística de Elena Colmeiro (Silleda, Pontevedra, 1932), tras seis décadas dedicada á creación, desvela un traballo de grande intensidade, cunha nidia aposta polo procesual, un facer constante e instintivo onde a materia procura o seu espazo.O acto de crear adquire nesta artista unha forte implicación co sentido do ofici...
A extensa traxectoria artística de Elena Colmeiro (Silleda, Pontevedra, 1932), tras seis décadas dedicada á creación, desvela un traballo de grande intensidade, cunha nidia aposta polo procesual, un facer constante e instintivo onde a materia procura o seu espazo.
O acto de crear adquire nesta artista unha forte implicación co sentido do oficio, xirando arredor dos nexos entre materia e linguaxe.
A súa traxectoria vital ten como punto de arranque o lugar de San Fiz de Margaride, en Silleda, onde conserva a casa familiar. Esténdense por Bos Aires (reúnese alí co seu pai, o pintor Manuel Colmeiro, quen se exiliara por cuestións políticas), alí comeza a súa formación artística na Escola Nacional de Cerámica e obterá os primeiros recoñecementos á súa obra e as primeiras oportunidades expositivas.
Regresa a Galicia a mediados da década dos 50 e, posteriormente, afíncase en Madrid, desde onde continúa a manter unha relación constante co contexto galego, como demostran as súas distintas estadías na Fábrica de Cerámica de Sargadelos, nas que realizou o encargo de Autoestradas do Atlántico (1989), unha das súas obras instaladas no espazo público realizadas en Galicia.
Desde 1966, forma parte da Academia Internacional de Cerámica e participa en numerosas exposicións e estadías internacionais, como no Mill Collage de Oakland (San Francisco, EE UU) ou no European Ceramics Work Centre en ‘s-Hertogenbosch (Países Baixos), daquela dirixido polo escultor galego Xabier Toubes, que lle ofrecen novas posibilidades na súa incansable indagación matérica.
Desde os seus comezos artísticos, Elena Colmeiro converte a escultura no seu territorio de experimentacións, achados e exercicios de resistencia, poñendo en xogo a dualidade entre o exterior e o interior, a pel e as entrañas de obxectos, que comezaron tendo alma de cerámica revestida de sintética decoración e que, co paso do tempo, evolucionaron afastados da tradición, en pezas caracterizadas polo encontro con materiais industriais, proporcionándolle unha complexidade formal cara ao encontro fortuíto.
Ver biografía no Álbum de Galicia
