A pandeireta galega. Actualización dun instrumento ancestral

Exposición

A pandeireta galega. Actualización dun instrumento ancestral

Do 3 de decembro de 2025 a 7 de xaneiro de 2026
Lugo

Exposición

A pandeireta galega. Actualización dun instrumento ancestral

Do 3 de decembro de 2025 a 7 de xaneiro de 2026 Lugo

Un aro de madeira, pel natural e algunhas ferreñas foron suficientes para conquistar un espazo no grande universo dos instrumentos musicais. A súa tipoloxía podémola rastrexar desde tempos inmemoriais en diferentes culturas. En Galicia, mantivo sempre a súa característica forma circular, e así aparece reflectida na obra dos principais artistas nas últimas décadas do século XIX e primeiros anos do XX, que buscan a aproximación á cultura popular a través da paisaxe, as persoas e os costumes. A pesar da súa sinxeleza, acadou altas cotas de popularidade como instrumento de acompañamento nas mans de recoñecidas cantareiras. Hoxe, seguido aquelas pegadas, son os homes os que a están elevando a un novo espazo dentro das súas actividades artísticas, reinterpretando e creando novas músicas.

En liña coa celebración da poesía popular oral no ano das Letras Galegas, propoñémonos achegarlle ao público o labor de mestres artesáns, músicos e estudosos do seu instrumento máis representativo, a pandeireta, unhas xornadas-exposición valiosas como recurso pedagóxico que fomentan e proxectan esta parte do patrimonio sonoro galego, contribuíndo, por outra parte, con documentos históricos e de nova creación aos fondos do Arquivo Sonoro de Galicia, para que, ao igual que se fixera coas gravacións de Dorothé Schubarth e Antón Santamarina, as poña á disposición da sociedade.

A pandeireta galega é un testemuño vivo da memoria cultural de Galicia, conservala significa respectar as raíces, os xestos e os sons que acompañaron xeracións. Con todo, a tradición só se mantén forte cando dialoga co presente. Innovar en materiais, técnicas e formas de interpretación non implica romper co herdado, senón darlle novas posibilidades de futuro. Neste equilibrio entre respecto polo ancestral e apertura ao contemporáneo reside a verdadeira riqueza.