A andaina de Vilalba ás Pontes, por discurrir por terra incógnita para os camiñantes, ten, segundo conta Otero, interese crecedeiro. Comezan a camiñada pola estrada abeirada polas bidueiras, ollando os lameiros do río Madalena, hortas de terra fonda, nabeiras e centeeiras, e durante un tempo envoltos nas badaladas dun toque a defuntos que procede dunha igrexa dun lugar que apenas albiscan e que leva a Otero a escribir: «A morte da aldea aínda é un feito a un mesmo tempo natural e sorprendente […] Ao morrer un labrego, desaparece un colaborador esencial no mundo; hai un calado terror na campía e na xente. Nas vilas a xente pénsase como menos necesaria» (Ramón Otero Pedrayo, Pelerinaxes. Vigo: Galaxia, 2016, p. 138).

Nas primeiras páxinas do capítulo que lle dedica en Pelerinaxes a esta etapa da viaxe a Teixido, desenvolve Otero a filosofía do camiño: «Camiñando gusta lembrar e trazar esquemas. Pénsase dun xeito particular. Un dinamismo que non vén somentes -isto sería demasiado apegado á realidade- do feito de andar, senón da sucesiva renacencia dos horizontes […] Sempre se pensa in potentia. E cando se pensa a forma é xa a viaxe rematada, morta: exemplo estas páxinas onde se quere gardar un pouco do movemento que era a razón do noso vivir ao longo dos días do camiño […] A nosa filosofía -se tiveramos vagar para cavilar un puco sistemáticamente- non sería peripatética […] Nosoutros, camiñantes, se levaramos unha intención filosófica chegaríamos ao final coa primeira interrogación multiplicada por outras moitas, todas resoltas de xeito provisional de sorte que ao chegar o mar do cabo Ortegal a primeira interrogante tomara nova forza e mocedade das respostas dadas no camiño […] Nós, camiñantes, en van quixemos aprisionar algún temas galegos; o que fixemos foi darlle movemento, dinamicidade, a tódolos temas xa pensados» (Ramón Otero Pedrayo, Pelerinaxes. Vigo: Galaxia, 2016, pp. 138-140).



Camiñan pola serra, pola Corda, que é como os labregos chaman á larganza de serras que manda sobre as terras chairas de Vilalba e Castro de Rei. Pasan por un bosque que esperta en Otero a lembranza dos bosques estadounidenses do tempo de Georges Washington, un bosque, como todos os boreais, sinónimo de liberdade, a «liberdade de celtas e xermanos, de comunidades medievais, de colonos ingleses». En Candamil, terra de verdes lameiros, sebes, de arada, de boa calidade, paran a xantar nunha tenda-taberna con tódalas variedades de ultramarinos e que leva un patrón zoqueiro. Máis adiante chegan a Cabreiros e logo atravesan o lindeiro da provincia de Lugo co da Coruña e, conta un Otero indignado, desaparecen os bidueiros da estrada, substituídos pola «tristura dos fíos telegráficos». A camiñada discurre por terras altas, unhas chamadoras de sol, outras amorriñadas na neboeira: Pena Guhía, porto das Coriscadas, o Caxado, a Loba… Ata que chegan ao val do Eume, ao val de montaña das Pontes, «terra de dolmens e encantamentos».

Entrando nas Pontes crúzanse con señores de a paseo con gabáns á moda e que non parecen ser da vila. A presencia de moitos ciclistas, moitas parellas de veraneantes e moitas casas para ser alugadas por algúns meses, leva a Otero a predicir: «Vila de bos aires que ten un porvir no veraneo e no turismo. Aire de montaña peneirado polos piñeiros. Sanatorio. E asepsia. O Eume ollou a colonización monástica (Caabeiro); agora, ao igual dun río suízo (foron tamén feudais e monásticos) proporciona o romanticismo necesario para o burgués en vacacións» (Ramón Otero Pedrayo, Pelerinaxes. Vigo: Galaxia, 2016, p. 148). A día de hoxe podemos afirmar que Otero non estivo atinado na súa predición, pero como el mesmo escribiu cando comeza a describir a vila das Pontes: «obrigados pola lei do camiñar, as nosas explicación son provisorias».

Nas Pontes, Otero dá conta doutra dificultade máis na viaxe: coxea a causa dunha binchoca no pé esquerdo que non quixo raxetar en Vilalba. A pesar da cura que lle fai o Risco, ten que permanecer na cama da pensión: «O pobre pé folga ceibe de zapatón, de calcetín, entrapallado de limpo, e pendura traxicamente. Non poderei camiñar nalgúns días. O santo de Teixido quixo privarme do gusto de chegar de a pé ao seu santuario» (Ramón Otero Pedrayo, Pelerinaxes. Vigo: Galaxia, 2016, p. 150).