“Para min o máis importante deste traballo foi dignificalo porque estaba deostado. Os anos 2010/2011 foron cruciais porque aí empezaron a encaixar os zocos que eu facía. A xente aprendeu a miralos doutra maneira, a sacar un sorriso. Logo as redes axudaron a sacar os zocos de contexto, amosalos dun xeito diferente e que a xente os vise doutra...
“Para min o máis importante deste traballo foi dignificalo porque estaba deostado. Os anos 2010/2011 foron cruciais porque aí empezaron a encaixar os zocos que eu facía. A xente aprendeu a miralos doutra maneira, a sacar un sorriso. Logo as redes axudaron a sacar os zocos de contexto, amosalos dun xeito diferente e que a xente os vise doutra maneira, pero ese respecto polo oficio foi progresivo”.
Elena Ferro
Ser zoqueira. Crear. Traballar coas mans. Ver arte na pel, na madeira, nos elementos da natureza. Desfrutar dun obradoiro. Gozar co agro, cos traballos de sempre. Enfrontarse aos roles de xénero impostos. Darlles aos zocos unha nova vida para o século XXI. Desde Merza. Desde o corazón da Galicia interior, onde as corredoiras teñen lama e os carballos coidan da vida. Desde a tradición ata as pasarelas de moda de todo o mundo, Elena Ferro leva os zocos que as nosas avoas calzaron para mostrar que a beleza está na mirada. Aqueles que noutro tempo foron sinónimo de pobreza hoxe son a metáfora da dignidade da nosa herdanza, dos oficios que nos deron de comer, que impediron que os nosos pés se enchoupasen coa auga dos regatos.
Muller comprometida coa terra. Muller feminista e disidente. Abriu moitos camiños para recoñecer a artesanía e os oficios galegos. Sempre desde unha creatividade constante que busca deixar pegada no futuro. Nun mundo de tempos líquidos e baixo o imperio da obsolescencia dos obxectos, traballar a pel e a madeira fálanos de comunidade, de espazos e momentos compartidos. Fálanos da importancia das cousas que superan o instante para ser parte da nosa memoria. Contra a velocidade do efémero, as cousas duradeiras son revolucionarias.
Unha obra consolidada. Unha forza creativa que nos devolve o orgullo de pisar as rúas coa madeira e a pel da nosa tradición. Unha vida de descubertas e compromisos. Coa vontade de deixar legado, ensinando o saber recibido. Cos afectos e os vínculos a modo de compás.
Esta cartografía dá conta dunha vida chea de sorrisos, familias, amigas e amigos, soños, premios, recoñecementos e moito traballo. Dá conta de moita creatividade. Terra e feminismo son as dúas palabras que a modo de marcas topográficas mellor sintetizan este percorrido que vos convidamos a gozar.
