10/02/1975 Carta de Carlos M. Rama a Lois Tobío sobre o libro «Gondomar» e a teoría da historia, 10 de febreiro de 1975 / Colección: Carlos M. Rama – Lois Tobío / FONDOS DOCUMENTAIS / CONSELLO DA CULTURA GALEGA

Proxecto Epístola

Agrupación de coleccións epistolares para a páxina institucional do Consello da Cultura Galega.
Colección: Carlos M. Rama – Lois Tobío

Carta de Carlos M. Rama a Lois Tobío sobre o libro «Gondomar» e a teoría da historia, 10 de febreiro de 1975

10/02/1975 Rama acusa o amable escrito do 8 e di ter encargado a Tecnos que lle remitan a Tobío a «Teoría de la Historia» e «Historia y la novela». Discute se o compoñente da historia é irracional, defendendo a sólida fe dos racionalistas do XVIII e o seu desconfío dos irracionalistas, e comenta que loita coa súa tradución do italiano de teoría socioloxía (Pareto). Confesa que rematou pronto o libro de Tobío sobre Gondomar: comezou por Gondomar (que non coñecía), parécelle a parte mellor e máis orixinal, e despois leu Raleigh, polo que suxire que o titulase simplemente «Gondomar»; gaba canto Tobío di dos galegos, que encontra simpático e útil para coñecer o seu tempo e, por extensión, os españois. Dá noticia dos seus asuntos: leva tres capítulos dos cinco da súa Historia de América, remata a tradución, ten invitacións a cursos en Francia, un congreso en México e un cursiño en Venezuela. Comenta o seu propósito de mercar un «pied à terre» en Barcelona cunhas economías de Montevideo, onde a súa irmá vende propiedades legadas polo pai, e denuncia que funcionarios dun servizo (C-2) visitan e fichan os uruguaios e chilenos, negándolles a residencia definitiva, e que prenderon a Jesualdo e ao profesor Washington Buño.
Compartir en

Barcelona, febrero 10 de 1975

Querido Luis:

Acabe de recibir tu amable del día 8 que me apresuro a contestar. Tu me dices haber recibido un libro, pero y debes referirte a la "Teoria de la Historia", pero he encargado a la editorial Tecnos que te remitan asimismo la "Historia y la novela". ¿La has recibido?

No estoy seguro de que el componente de la historia es irracional, o que la razón es una parte mínima. Tengo todavía la sólida fe de los racionalistas del XVIII y desconfío de los irracionalistas. Ahora estoy luchando con mi traducción del italiano de teoría sociológica, y encuentro que (en Pareto) este ilustre prefascista también había una veta de irracionalidad que le hacía hablar con deleite de la fuerza, la astucia o el azar (como tu amigo Cournot).

Naturalmente esa es una gran discusión, y no de las que se hacen por carta.

Terminé pronto tu libro porque es de los que merecen leerse enseguida. La verdad es que lo comencé por Gondomar (que no conocía) y que me pareció la parte mejor y más original, y después leí Raleigh. No comprendo porque no has terminado con un par de capítulos lo que te quedaba de Gondomar y entonces lo hubieras titulado simplemente Gondomar, sin perjuicio de que el episodio más importante fuera su lucha contra Raleigh.

Dices muchas cosas de los gallegos, que tu encuentras en Gondomar. Sin ironía te diré que son tan buenas que después de intentar ponérmelas desistí, aun que sí creo que todas las tenía mi buen padre. De todas maneras el personaje es simpático y ayuda conocer su tiempo, y por extensión mucho a los españoles, pues como anotas, más de una vez, en algunas cosas nada ha cambiado...

De mis asuntos te diré que lleve tres capítulos de los 5 de mi Historia de América, y estoy terminando mi traducción, lo cual me alivia bastante, por lo menos para el futuro. Tengo una invitación para hacer cursos en Francia en la primavera y en el verano un congreso en México y un cursillo en Venezuela, pero todo no está todavía muy urdido.

Entretanto voy entendiendo (o creo hacerlo) el modus vivendi de los españoles, y hemos pensado que con unas perrillas que nos vienen de Montevideo, donde mi hermana está vendiendo propiedades que nos legó nuestro padre (hace unos 25 años...) comprarme un pied à terre en Barcelona.

Pero nos inquieta que funcionarios de un servicio que creó Carrere y que se llama algo así como C-2 están visitando y fichando a los uruguayos y chilenos, a los que por otra parte les niegan la residencia definitiva. Naturalmente yo tengo la salida de la ciudadanía, y siguiendo tu consejo he pedido que en Montevideo emancipen en mi nombre a Rodrigo, pero eso tarda.

Mi hermano entretanto, creo haberte dicho, que desistió, y tal vez solicite la venezolana que le dan con mucho gusto en Caracas, donde le tienen mucho aprecio.

Así es España, madre siempre ingrata con los únicos hijos que dió al mundo!

Ojalá fuera cierta la tésis de "Triunfo" sobre las tendencias. Lo que me parece cierto es la identificación de los asesinos de Trabal (que son los otros militares) sin perjuicio de que sea justamente ese episodio el que esgrime el agreg. mil. de la embajada nuestra en Madrid para azuzar a ese servicio de la Presidencia del Gobierno, de que te hablaba, a fastidiar a los uruguayos anclados en España.

Entretanto por noticias de Montevideo sabemos que han puesto presos a Jesualdo (que debe tener 70 años) y al profesor Washington Buño, el primer full time de la Facultad de Medicina. Tal vez con este procedimiento crean que reflotan la economía...

Como ves siempre tendrás noticias escribiéndome, y tenlo en cuenta para contestarme. Cariños a tu mujer y a los chicos, en nombre de nosotros tres con la amistad de toda la vida
[sinatura: Carlos]

FICHA DOCUMENTAL
  • Forma parte do conxunto:
  • Colección: Carlos M. Rama – Lois Tobío
  • Data:
    10/02/1975
  • De:
    Carlos M. Rama
  • Para:
    Lois Tobío Fernández
  • Orixe:
    Barcelona
  • Destino:
    Madrid
  • Ficha descritiva:
    Carta mecanografiada, dúas follas (ambas mostran o reverso transparentado). Data «Barcelona, febrero 10 de 1975». Encabezamento «Querido Luis». Sinatura autógrafa. Remitente: Carlos M. Rama; destinatario: Lois Tobío.
  • Localización física:
    Arquivo da Emigración Galega
  • Notas:
    Carta mecanografiada con sinatura autógrafa. Documento de grande interese: contén unha valoración crítica do libro de Lois Tobío sobre Gondomar, con reflexións sobre os galegos. «Pareto»: Vilfredo Pareto. «Trabal»: o coronel Ramón Trabal, asasinado en París en 1974. «Jesualdo» (Jesualdo Sosa) e «Washington Buño»: intelectuais uruguaios presos.
  • Metadatos: