Proxecto Epístola

----

TEMÁTICA: Café Suizo (Santiago de Compostela)

[negocio] Local situado na rúa Nova, un local situado nos baixos da Sociedad El Recreo e que desaparecería coa Guerra Civil. Son destacadas as tertulias de intelectuias e universitarios nos anos trinta.

2

Total de epístolas relacionadas con Café Suizo (Santiago de Compostela)

Data	Título	Orixe-Destino	Tipo	[ O. ]
Data	Título	Orixe-Destino	Tipo	[ O. ]
1962-01-23	Carta de Seoane a García Sabell. 1962	Bos Aires - Santiago de Compostela	epístola	Transcrición Transcripción da Carta de Seoane a García Sabell. 1962 en 23/01/1962 Buenos Aires, 23 de xaneiro de 1962 Sr. D. Domingo García Sabell Santiago Querido Domingo: Tiven noticias fai poucos días do fallecimento da tua nai, e queremos Maruja i eu estar presentes contigo e os teus niste intre. Eu conocina fai moitos anos, é posíbel que tí non te lembres, na tua casa, xunto co fato de amigos, non sei si todos, que nos xuntábamos no Café Suizo. Tiñamos ido contigo unha tarde a escoitar música. ¿Cantos anos hay? Quizáis trinta. Tiñamos todos vinte anos ou arredor diles. Tua nai foi pra min coma unha visión silenciosa e chea de encanto, e dende entón quedou na miña lembranza xunguida á música de Debussy que penso escoitei isa tarde por vez primeira. Quería decirche soio isto ao tempo que Maruja i eu participamos da vosa door. Unha aperta forte de: Seoane. Pecha esta fiestra
1962-02-26	Carta de García Sabell a Seoane. 1962	Nova YorkSantiago de Compostela - Bos Aires	epístola	Orixinal - Transcrición Transcripción da Carta de García Sabell a Seoane. 1962 en 26/02/1962 26-II-1962 Sr. D. Luis Seoane Buenos Aires Querido Luis: A túa carta conmoveume fondamente. Tes a mellor das memorias, a memoria entrañabel. Eisí se esprica isa fermosa lembranza da nosa mocedade que traba no teu esprito a música de Debussy ca figura esvaída de miña nai. ¡Si souperas deica que punto a morte de miña nai revolveu en min tódolos pousos da miña ialma! Habería que falar moito diste sucedo. Da serea enerxía con que afrontou o pasamento, da leición que a todos nos donou ca sua derradeira dignidade humán, da sua elegante conformidade, ¡qué sei eu! E de pronto, apareces tí e falas da nosa xuventude, das xuntazas en Xelmírez, da tertulia no Suizo. Agroma en mín unha época de ledicia i espranza. Ledicia porque o mundo i a nosa Galicia –a túa e a miña– andaban farturentas de vida. Espranza porque os rapaces matinábamos –os rapaces coma tí e coma eu– en ampriar e fecundar isa vida. Tiñamos sensibilidade, concencia dos problemas da terra –que son os do pobo– i unha moi concreta arela de xustiza. Xustiza en todo. Na cultura e no que non é cultura –si hai algo que nono seña. En fin, o tempo foi pasando. Tí convertíchete nun gran pintor. Eu, nun médico metido no seu burato. Pro os dous seguimos sendo novos. Porque seguimos creendo nas mesmas cousas. E porque sabemos, con saber que se non formula en palabras, que a nosa mocedade non está perdida de todo. Unha forte, unha conmovida aperta de Domingo Apertas tamén de Elena e miñas pra Maruja. Pecha esta fiestra