Temática: emigración

Temática: emigración [5]

Data Material Ver
Data Material Ver
La Meridiana: motor do progreso indiano
Ver

Transcripción da La Meridiana: motor do progreso indiano

Pedro Murias chegou a engrosar a listaxe dos máis importantes fabricantes de tabaco da illa de Cuba. En 1860 aínda non estaba rexistrado como tal. Non obstante, en 1874 xa adquirira a fábrica e marcas da Compañía de Tajo y Quevedo e estableceu La Meridiana como a primeira marca principal, que posteriormente ampliaría, a medida que progresaba o seu negocio. Da fábrica procedían os tabacos de mellor calidade e prestixio. En 1890 Pedro Murias embarcouse no segundo proxecto empresarial, materializado mediante a compra da segunda fábrica, La Devesa. En 1892 creou a súa terceira fábrica, denominada Pedro Murias, reafirmándose como marquista de identidade propia e asegurando unha vez máis a garantía de calidade.


Un distintivo con nome propio, expresión gráfica da formación da identidade das marcas de Pedro Murias
Ver

Transcripción da Un distintivo con nome propio, expresión gráfica da formación da identidade das marcas de Pedro Murias

A fabricación de tabaco levou consigo a promoción dunha serie de industrias auxiliares que funcionaban como pezas clave na cadea de produción, para a súa posterior comercialización. Oficios representados polo caixoneiro, o litógrafo, o carpinteiro, o ebanista etc. víronse favorecidos pola elaboración do tabaco. Xurdiu, deste xeito, un tipo de traballador máis cualificado que o común da época. Perfiláronse, así, as tarefas especializadas dos escolledores, fileteadores, rezagadores, torcedores etc. Pedro Murias pertenceu a un grupo de empresarios cada vez máis reducido que contaba cunha maior dispoñibilidade de recursos para a elaboración do seu tabaco.
A exportación foi o maior atractivo para os fabricantes de tabaco. E, como “unha cousa leva á outra”, o negocio da litografía tamén comezou a se desenvolver dun xeito vertixinoso. Os diversos deseños das bitolas distintivas de cada fabricante convertéronse nunha manifestación artística en toda regra. Atópase, ademais, a ornamentación das caixas de madeira de cedro que lles serven de envase, con fermosas etiquetas pegadas no interior, constituíndo un documento gráfico que reflicte escenas costumistas e modas da época.
Esta “marquilla” que mostramos aquí identifica a parte da produción de Pedro Murias. Representa unha escena que recrea o encontro, intercambio e convivencia dos dous mundos.


«El que los prueba una vez, los fuma siempre»
Ver

Transcripción da «El que los prueba una vez, los fuma siempre»

O crecente consumo de tabaco traspasou fronteiras, supuxo a expansión da economía tabaqueira cubana e un incremento notable da riqueza produtiva da illa. O indiano devesán atopábase entre os mellores representantes do sector de Cuba. A marca Pedro Murias estaba extraordinariamente acreditada no mercado internacional, co seu nome e apelido como distintivo industrial. A publicidade das distintas marcas que Pedro Murias tiña en propiedade aparecían anunciadas na prensa da colectividade galega residente en Cuba, así como tamén nos principais xornais e publicacións especializadas no mundo do tabaco publicadas dentro e fóra da illa.


Aponte y Rojo, molle de Regla, A Habana, ca. 1904
Ver

Transcripción da Aponte y Rojo, molle de Regla, A Habana, ca. 1904

Algúns emigrantes orixinarios das parroquias de Ares non chegaron a traballar directamente no mar, senón que se dedicaron a outros mesteres con menos sacudidas pero realmente pouco levadíos. Para os propietarios das carboeiras e almacéns de carbón, esta era unha boa fonte de ingresos. Só precisaban un espazo libre e leña, que sacaban de calquera monte próximo. Era o combustible económico e de alto rendemento utilizado en toda a illa.
Arredor dun 60 % das vendas era para os donos, e os vendedores sacaban ínfimas ganancias. Contan algúns destes que percorrían A Habana de canto a canto: barrios como Marianao, El Cerro, Palatino, La Víbora e Santos Suárez eran algúns puntos da ruta de repartición do galego Xesús Herba, natural de San Xoán de Piñeiro (1910), quen traballaba para un veciño da súa aldea repartindo carbón nun carretón arrastrado por dous cabalos casa por casa. Tras dous anos repartindo esa negra mercadoría, decatouse de que o del era o mar e marchou aos viveiros despois de que o convencesen varios rapaces de Mugardos, Redes, Fene e Pontedeume de que era a mellor opción.
Esta imaxe aparece parcialmente un dos depósitos de carbón da compañía Aponte y Rojo. Tratábase da distribuidora principal de carbón na Habana. Ducias de coches de cabalos saían cada mañá cargados de carbón e os seus vendedores levaban cestas de esparto cargadas ás costas para fornecer as cociñas da capital cubana. Luciano Rojo López naceu en Redes en 1880. Emigrou a Cuba e chegou a ser unha figura destacada na Habana no negocio do carbón. O seu socio era o gaditano Francisco Aponte Freire. Rojo retornou a Galicia en 1919, onde mandou construír a súa residencia, coñecida como a Casa Grande de Redes, caracterizada polo luxo e fastosidade.


1918-00-00
«Ferretería Casteleiro, Vizoso y Cía.», 1918
Ver

Transcripción da «Ferretería Casteleiro, Vizoso y Cía.», 1918 en 00/00/1918

Un dos establecementos comerciais de emigrantes de galegos na Habana foi a ferraxería dos aresáns Casteleiro e Vizoso. Pola súa actividade vertixinosa, este negocio foi representativo do éxito absoluto ao que aspiraba calquera emigrante da época, razón suficiente pola que valería a pena a aventura migratoria lonxe da súa terra.
Segundo Casteleiro foi un dos xerentes desta empresa, coñecido home de negocios e moi reputado nos círculos sociais de illa, con varios cargos representativos pola súa actividade mercantil e tamén destacado no eido do asociacionismo étnico da Habana, pois formaba parte das directivas do Casino Español, do Centro Galego etc. A outra parte da xerencia formábana Gaspar Vizoso Cartelle e Francisco Vizoso Cancela, que tamén eran figuras recoñecidas no sector do comercio habaneiro pola súa experiencia e seriedade.
Tratouse dunha empresa que destacaba pola súa filosofía no trato cos empregados e polas estratexias avanzadas de comercialización. Importaba a maioría da mercancía de Estados Unidos, Francia, Inglaterra, España e Italia, favorecendo as relacións comerciais con eses países. Os seus empregados iniciábanse como aprendices, alí adquirían coñecementos especializados e moitos deles incluso chegaron a alcanzar un grande éxito profesional. Unha peculiaridade do edificio da sede central, situado na Habana Vella, era que a súa terceira planta estaba dedicada a cociña, comedor e habitación para os empregados que o requirisen.



Warning: Unknown: 2 result set(s) not freed. Use mysql_free_result to free result sets which were requested using mysql_query() in Unknown on line 0