Xesús Alonso Montero le "Soletreaba eu aínda o meu nome"

Soletreaba eu aínda o meu nome
Soletreaba eu aínda o meu nome
de párvula e sabía desa existencia túa
xa ensumida
nos avatares dunha sombra
Demoraba nun parque de eucaliptos
na vila tan amada
e souben do regreso daquela sombra ambigua
expresada nos astros
E sabía dun corazón oculto
no manto dos ocasos e as camelias
sabía das vivencias escritas
coma follas que murchan sen remedio
nunha tarde letal
perdida nas estancias do outono
nas orelas do Sar sempre de cara á morte
I was still writing my name
I was still writing my name
like a little girl and I knew who you were
already submerged
in the avatars of a shadow
I lingered in a park of eucalyptus tress
in my beloved town
and I heard of the return of that ambiguous shadow
told by the stars
And I knew about a heart hidden
in the coverlet of sunsets and camellias
knew of the life written
like leaves destined to fade
on a deadly afternoon
lost in the rooms of autumn
on the banks of the Sar forever facing death
Tradución de Kathleen March


