Gonzalo Vázquez Pozo le "Dediante dun espello"

Dediante dun espello
Dediante dun espello
vexo pasar a vida crucillarse
as chegadas os encontros
o amor como un piano aberto
na noite
Pasan tamén os intres
as verbas desleigadas os poemas
escritos como quen
leva na man un paxaro que vai morrer
axiña
Vexo no espello
como se ollase o interior da alma.
E podo demorarme na lembranza
erguer a man e luir recordos pálidos
moi paseniñamente
Hai anos que non vexo como agora
a limpidez da praia
onde puido unha anémona
batir nun peito de home
moi paseniñamente
Esquencín o vieiro do Paradiso.
Preto de nós
o cume convidounos ás apertas.
Bateron xuntos corazón e mágoa.
Pasaron naves nubes
tempos
sombras
primaveras translúcidas
solsticios
pero o amor unánime pódese ollar
no espello
Looking in a Mirror
Looking in a mirror
I see life passing by, a crossroad
of arrivals meetings
love like a piano open
in the night.
Moments too pass by
unfaithful words poems
written the way one
carries a bird about to die
in the hand.
I look in the mirror
as if looking inside my soul.
And I can linger in the memory
lift my hand and polish pale thoughts of the past
very, very slowly.
Years have passed since I’ve seen as I do now
the clear waters of the beach
where an anemone could
beat very softly against
the breast of a man.
I forgot the path to Paradise.
Near us
the peak beckoned us to an embrace.
Heart and sorrow beat as one.
Ships
clouds
times
shadows
translucent springs
solstices passed by
but undivided love is visible
in the mirror.
Tradución de Kathleen March


