Temática: O indiano José García Barbón e a súa acción filantrópica

Temática: O indiano José García Barbón e a súa acción filantrópica [8]

Data	Material	Ver
Data	Material	Ver
	Hotel Balneario de Cabreiroá, un complexo arquitectónico no que a saúde e o lecer bailan ao mesmo son Emigración Remesas	Ver Transcripción da Hotel Balneario de Cabreiroá, un complexo arquitectónico no que a saúde e o lecer bailan ao mesmo son As propiedades beneficiosas das augas do manancial de Cabreiroá eran ben coñecidas polos veciños da zona desde finais do século XIX. O manancial e os terreos circundantes, necesarios para construír as instalacións do balneario, foron mercados por José García Barbón en 1904, quen obtivo a certificación científica das propiedades beneficiosas das súas augas. Estas foron declaradas como augas mineromedicinais polo doutor Santiago Ramón y Cajal e tiveron unha cualificación moi positiva do Charing Cross Hospital. En 1906, unha vez declaradas augas de utilidade pública, créase a planta de envasado e, un ano despois, inícianse as obras de construción do Hotel Balneario de Cabreiroá, que se converte nun referente europeo. Na imaxe vemos un grupo de persoas que gozan da música diante da buvette ou tamén coñecida como pavillón de augas. O balneario non era só un centro para mellorar a saúde dos seus visitantes, senón tamén un espazo de ocio e diversión no que a burguesía socializaba e facía reunións para realizar acordos de negocio. O Hotel Balneario de Cabreiroá funcionou con grande éxito ata 1936. Pecha esta fiestra
	Augas de Cabreiroá (Verín) Emigración Remesas	Ver Transcripción da Augas de Cabreiroá (Verín) «El agua mineral natural Cabreiroá es bacteriológicamente pura y de excelentes condiciones higiénicas… Es absolutamente pura, sin manipulaciones químicas ni agregados artificiales». A publicidade que se lles daba ás augas de Cabreiroá e ao seu Hotel Balneario achegaba completa información sobre os beneficios recibidos a partir do seu consumo, nun contorno inigualable, cheo de confort e diversión, como é o caso desta imaxe. Outros anuncios incluso ilustraban o retrato do Dr. Ramón y Cajal, quen certificou que se trataba dunha auga mineromedicinal. Ademais, os anuncios publicados tamén daban conta dos premios internacionais, como os de París, Xénova e Bruxelas, recibidos en 1908. O certo é que chegou a ser a marca de auga máis exportada cara a América. Pecha esta fiestra
	Escola de Artes e Oficios de Vigo, a obra filantrópica de José García Barbón máis destacada Emigración Remesas	Ver Transcripción da Escola de Artes e Oficios de Vigo, a obra filantrópica de José García Barbón máis destacada Inaugurada en 1886, iniciativa da Sociedad de Socorros Mutuos La Cooperativa, a Escola de Artes e Oficios de Vigo constituíu unha peza esencial no desenvolvemento da cidade olívica. En 1888 pasou a ser de titularidade municipal. José García Barbón realizou varias visitas á sede fundacional da escola, na rúa do Circo, e puido comprobar a estreitura e certa incomodidade na que se impartían os contidos curriculares. O filántropo era ben consciente da importancia que tiña a instrución da xuventude, con medios axeitados e métodos de ensino práctico actualizados. Decidiu dotar a Escola dunha edificación acorde cos principais obxectivos de formación de obreiros especializados. A súa idea era partir dunha base sólida e para iso o mellor era achegar medios axeitados nunhas instalacións amplas, céntricas e esteticamente espléndidas, deseñadas polo arquitecto francés Michel Pacewicz, quen atendeu, de maneira exhaustiva, cada detalle da edificación financiada polo filántropo verinés. O edificio principal abriu as aulas no curso 1900-1901 e no ano 1904 ergueuse o segundo edificio, coñecido familiarmente como “Anejo”. A partir dese momento, os talleres imprimiron carácter aos contidos prácticos impartidos nas aulas, cun profesorado altamente motivado a compartir os seus coñecementos. Aínda que o labor educativo estaba enfocado especialmente á xuventude viguesa obreira, tamén se instruía aos alumnos denominados “estudantes”, que eran aqueles que non acreditaban unha condición de obreiros. As respectivas sociedades obreiras foron grandes impulsoras do funcionamento da Escola de Artes e Oficios, pois animaban aos obreiros a acudir ás aulas sen reparo ningún. Pecha esta fiestra
	O influxo de José García Barbón na cidade de Vigo Emigración Remesas	Ver Transcripción da O influxo de José García Barbón na cidade de Vigo O proxecto do edificio da Escola de Artes e Oficios de Vigo data do ano 1887 e é obra do arquitecto francés Michel Pacewicz pero foi asinado por Dimas Vallorba por razóns de tipo administrativo. O primeiro edificio sitúase nunha parcela que fai esquina a dúas rúas, o que ocasiona que o impacto visual sexa maior. Despois da inauguración do edificio propúxose a súa ampliación en 1904. García Barbón engade un edificio anexo ao proxecto arquitectónico e fai entrega ao Concello de Vigo da correspondente escritura de doazón. Sen dúbida, trátase dunha importante contribución ao desenvolvemento económico da cidade, en calidade de formación práctica especializada nos distintos sectores industriais e comerciais que se estaban desenvolvendo na Galicia deses anos. Pecha esta fiestra
	José García Barbón e o sentimento de gratitude popular Emigración Remesas	Ver Transcripción da José García Barbón e o sentimento de gratitude popular Tras a morte de José García Barbón y Sola, xornais e revistas nacionais e internacionais fixéronse eco do suceso e do pesar sentido, sobre todo polos habitantes de Vigo e comarca. A presenza da súa figura como filántropo e mecenas tivo moito impacto na súa cidade adoptiva. O seu excelente labor de benfeitor deixou unha pegada perenne, que constitúe un elemento máis na configuración da identidade cultural en Galicia. Era un home benevolente que pasaba rapidamente a executar accións de alto poder resolutivo, cubrindo carencias económicas e sociais, nunha comunidade desmotivada pola falta de recursos económicos e culturais. A cidade de Vigo non se podería definir sen a marca García Barbón, que transcende o puramente arquitectónico, representando o ideal dun pobo que merecía a fortuna de acceder ao que máis dignifica ao ser humano: a educación e o traballo. Pecha esta fiestra
1910-00-00	Incendio do antigo Teatro Rosalía de Castro de Vigo, 1910 Teatro Remesas	Ver Transcripción da Incendio do antigo Teatro Rosalía de Castro de Vigo, 1910 en 00/00/1910 Este teatro fora ideado en 1880 por un grupo de empresarios vigueses, como José Elduayen, Antonio Sanjurjo Badía, Antonio López de Neira, Estanislao Durán ou Benigno Barreras, entre outros, coa intención de crear un gran teatro para a cidade, seguindo o exemplo doutras cidades europeas. Apoiados polo Concello, encargáronlle o proxecto ao arquitecto Alejandro Sesmero, que se inspirou nun teatro á italiana, moi popular naqueles tempos. Tras numerosas vicisitudes de tipo económico, foi inaugurado o 15 de setembro de 1900 coa estrea da ópera Aída. Pero a súa xestión sempre tivo problemas de liquidez e poucos anos despois tivo que pechar. En 1904 o edificio foi vendido á casa comercial Viuda e Hijos de Simeón García, que o quería converter nos seus almacéns. Coñecedor do feito, García Barbón decidiu mercalo e investir parte do seu patrimonio para que os habitantes da cidade de Vigo puidesen continuar gozando do seu teatro. Revitalizado pola xestión do filántropo, converteuse nun lugar emblemático da cidade. Un ano despois da morte de García Barbón, durante o entroido, produciuse un grande incendio que destruíu o edificio. Pecha esta fiestra
1997-00-00	O Teatro García Barbón, un gran edificio para unha cidade moderna e de progreso, 1997 Arquitectura Teatro Remesas José García Barbón	Ver Transcripción da O Teatro García Barbón, un gran edificio para unha cidade moderna e de progreso, 1997 en 00/00/1997 O mantemento do Teatro Rosalía de Castro fora un dos legados máis queridos do filántropo. Sabedoras do agarimo que o seu tío lle tiña ao proxecto, as súas sobriñas e herdeiras decidiron recuperalo e encargar un novo edificio como homenaxe póstuma á súa figura. O encargado do seu deseño foi o coñecido arquitecto Antonio Palacios. Este magnífico edificio é un dos exemplos máis relevantes do seu talento. De estilo neobarroco, dentro da corrente modernista de principios do século XX, estaba inspirado na Ópera de París e no Teatro Arriaga de Bilbao. Foi pensado para ter diversas funcións culturais: o propio teatro, destinado a grandes representacións de ópera e obras teatrais, zarzuela, comedia, concertos de música clásica etc. Contaba tamén cun auditorio, a “Sala Rosalía de Castro”, no que se proxectaban películas e pequenas actuacións de teatro e bailes populares; tamén tiña varios salóns destinados a casino e restaurante. Dispón dunha gran cristaleira para iluminar o vestíbulo e unha grandiosa escaleira que conecta as diferentes estancias do edificio, feito todo cos mellores materiais construtivos. Tras a súa inauguración en 1927, axiña se converteu no epicentro da vida cultural de Vigo. Pecha esta fiestra
2008-00-00	O Colexio San José de Verín, unha obra educativa de referencia para os verineses, 2008 Remesas	Ver Transcripción da O Colexio San José de Verín, unha obra educativa de referencia para os verineses, 2008 en 00/00/2008 En 1884 e acabado de chegar de Cuba, García Barbón realizou varias doazóns á escola pública da vila para mercar material educativo e o pago do soldo do mestre. Axiña se decatou de que os seus cartos terían mellor rendibilidade no eido educativo coa construción dun edificio escolar para todos os nenos da bisbarra. Con este proxecto intentaba paliar o problema de analfabetismo que neses anos existía non só en Verín senón en toda Galicia. Inaugurado en 1895, a súa xestión e actividade docente foron entregadas polo seu fundador á orde relixiosa de Lasalle, que defendía presupostos pedagóxicos como o respecto polo ensino na lingua do alumnado, a didáctica colectiva, a gratuidade e especialización en materias presentes na formación mercantil, comercial e bancaria, eidos que García Barbón consideraba puntuais para o progreso de Galicia. Con magníficas instalacións e mobiliario, o colexio tiña tres aulas, que pouco despois, pola gran demanda de alumnado, pasarían a ser catro, e vivendas para os mestres; na planta baixa había unha capela e contaba ademais cun patio de ampla extensión e horta. Funcionou como centro de ensino ata 1970 e na actualidade é a sede da biblioteca municipal e centro de actividades culturais do concello. Pecha esta fiestra

TERMOS CLAVE DO FONDO Persoas: Murias Rodríguez, Pedro; Busto, Gumersindo; Rodríguez Murias, Jesús; Areas Blanco, Manuel; González Fernández, Ramón; Serra Fernández, Agapito; Blanco de Lema, Fernando; García Naveira, Jesús; García Barbón, José; Fernández Montenegro, José María; Labarta Pose, Enrique; Couto Pulido, Carlos; González, Marcial; Candia López, Manuel; García Naveira, Juan; Temáticas: Historias de ida e volta; emigración; educación; asociacións; emigrantes; A pegada indiana na Mariña lucense; O indiano Pedro Murias e o seu legado na Devesa; O indiano José García Barbón e a súa acción filantrópica; arquitectura; acción sociocultural; Ares en Cuba: unha emigración mariñeira; As asociacións microterritoriais da emigración galega en Cuba; ensino; A Biblioteca América: o legado cultural de Gumersindo Busto; 100º Aniversario da ABC del Partido de Corcubión; teatro; agricultura; Galegos en Portugal: Xuventude de Galicia - Centro Galego de Lisboa; O labor filantrópico dos irmáns García Naveira en Betanzos ; As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina; O indiano Fernando Blanco de Lema e a súa acción filantrópica; A emigración galega nos Estados Unidos; O galeguismo en América;

Warning: Unknown: 2 result set(s) not freed. Use mysql_free_result to free result sets which were requested using mysql_query() in Unknown on line 0