|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| 1953-00-00 |
|
|
| 1963-01-01 |
|
|
| 1964-01-01 |
|
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 01: «Cántico de anguria e de esperanza pra arrolla-lo meu neno» en 00/00/1974
Eu vin un ceo novo e unha terra nova
porque o primeiro ceo e a primeira terra
desapareceran, e o mar xa non existe.
Apocalipse, XXI-1
Meu fillo: meu carballo pequeno,
gomo da canle vertebral,
semente miña aberta na saudade.
Qué tempo de vivir ferozmente se aproxima
ó teu ollar inda abraiado e puro!
Qué tempo nuclear, aqueloutrado,
meu capitán, vei se-la túa vida.
Días virán abanear teu sangue,
días de aceiro e lóstrego e carraxe.
Acaso a pomba aniñe proxeitís
bombas de alto poder, morte alxebraica:
e sinto
o berro do teu pequeno corazón
-o eco da miña voz multiplicada
na tua gorxa feita para o canto.
Meu fillo, meu amor, miña cobiza,
quero falar contigo docemente
semear no teu peito a miña espranza
os meus soños de home
a miña terra
-esa terra lonxana que non unxe
a túa fronte americana
a terra que me queima fondamente
eido dos teus avós por parte miña.
(E digo este cantar na seguranza
de que ha de conforta-la túa loita
esta palabra “terra” semellante
a abrir coiteladas a ledicia)
Veño meu fillo dun país sinxelo
de homes a cada paso soñadores,
criaturas de man encalecida
e a peito aberto
homes de mar que esculcan horizontes,
labregos investidos pola melancolía.
Decir patria ten algo de sabor a centeo
de nai pedindo auxilio ós catro ventos,
camaradas perdidos no abrazo derradeiro.
Todo isto
que encontras na calor do meu peito,
o rumor do granito, da chuvia, da morriña,
é a voz da miña patria que te ampara,
a ti nado na ausencia
a ti miña semente en terra allea
tan inocente e xa crucifixado.
De min non terás nunca
herdanza mais segura que este ouvear de lobo
no camiño da vida,
e esta terra lonxana que che ofrezo
que é unha ferida que hai que ir abrindo sempre.
Tempo de profecía vas a vivir meu fillo
-a besta ceibe o fogo desbordado
espadas de dous gumes no verbo dos arcanxos
pranto a xenreira e odio e temporais
que queimarán o mar, ai do navío!
Tempo tamén para o amor mais forte
o dos abandeirados do futuro,
alicerce da paz e da campá
da feliz moradía, da promesa.
Cando sexas un mozo, meu capitán,
e síntas o sangue axionllarse nos canles do cerebro
-o megatón é un mostro que arrepía de medo
volve ó eido que un día teu pai abandonara,
á terra simple
a esa hostia incólume
e acouga meu amor, descansa. Durme.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 02: «Od. Himno. Cántico. Elexía» en 00/00/1974
Galiza dentro de min
I eu todo un soio cantar…
MANOEL FABEIRO.
1
Terra nai. Raíz umbilical. Seiva nutricia.
Sinto a aorta
poboada de unha esencia de fragatas.
Cincocentos gaiteros
cantan de cara ó mar antigos himnos.
Vello país domeador de vento!
Teño os ósos
brunidos da calor da túa entraña.
Ese río que fecunda os teus óvulos,
ese río que habita nas furnas interiores
verqueume nas arterias como ascuas
e levo o sangue todo namorado.
O deixa-lo teu tobo
ventos de morte me feriran, madre!
E veleiquí que unha campá espida
mantén a túa voz na miña gorxa
e cando esfollo a curva dunha sílaba
deita o canto de berce do teu nome.
2
Tatuada –afervoadamante a pel sorrí
tatuada na carne a túa xeografía,
-Ouh o verdor erguido no lindiero da brétema
de norte a sur, Galiza, do leste ó pór do sol
levo encravado a min o teu contorno
o teu ar de corveta abandeirada
partindo a cada intre.
Todo elemento líquido que compón o meu corpo,
o sangue, o soro, a linfa,
o cuspe, a esperma, a suor que arreventa
de amarte do fondo das virillas docemente,
é un río que marcha inexorable
para desembocar na túa orela.
Meu país mariñeiro!
Teño as vísceras roídas de salitre,
dornas me navegaron polo tórax
gaivotas de lizgaira arquitectura
furanme o cal dos ósos
con tan leve voar e mainiño
que cóchegas de mar sinto na médula.
Ai meu país labrego!
Sementeiras que a man mais pura coida na seara
atravésanme os ollos cada noite
e levo o corazón feito de trigo,
de millo temperán, de mel, de viño.
Ouh terra miña, ámbito inconfundible
Amote desde o peixe á cotovía,
desde o fondo do amor como parindo.
Amote dende antes do principio do mundo
cando isto que me ergue, que latexa, que brúa,
era sal do teu corpo incandescente
-unha semente apavorada, febleque a túa man de morna periferia
arrimou ó teu colo e deulle vida.
3
Campanas de Bastabales
-miña nai arrola un neno
Rosalía non afíes
na miña gorxa o coitelo.
Campanas de Bastabales
chegaron rompendo o vento
e cantan de pinga en pinga
no meu corazón sedento.
Rosalía: non me deixes
tan lonxe que teño medo.
E ti campana de Anllóns
campana con voz de ferro:
Bergantiñán non me esquezas
dáme unha man compañeiro
que ando polo mundo a tombos
e quero volver ós eidos.
E quero canta-lo maio
todo de flores cuberto.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 03: «Hei de cantar en silencio» en 00/00/1974
5
Hei de cantar en silencio
o tempo non se escoita.
E deixa sempre a seña:
unha luz que se paga
e outra que se prende
na única lumieira.
Tan só despois da morte
esa luz vai prendida
por toda a eternidade.
Hei de cantar en silencio
ó pé de cada arado
Namentres ti semeas
eu planterei papoulas:
Sempre fai falla amigo
un corazón pequeno
que lle dea vida ó trigo.
Que se unha flor se apaga
outra quede prendida.
Que siga a eternidade
o seu curso perfecto.
Hei de cantar en silencio.
A miña voz é de terra.
Cada boi que se axuga
cada home que labra
cada tractor que fende
as entrañas do sulco
irá decindo o meu cantar.
E se o cantar se apaga
outro labio mais fresco
beberá eternidade.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 04: «O meu corazón sempre canta de noite» en 00/00/1974
4
O meu corazón sempre canta de noite,
e cando el canta cantan tamén as pedras
e canta o lobo atravesando os montes
e canta como un home, cheo de medo, o vento.
De día nunca pode cantar,
sae a palabra como tremelecida de saudade
e entón os pegureiros e os meniños
toda a xente inocente que me escoita
cóbrense de feridas para sempre.
De día adeprende as palabras que outros cantan
e deletrea nai, revolución, infamia,
sangue, laberca, fame, apocalipse,
e váiselle facendo a voz tan rouca
que cando abre a cantar féchanse as fontes.
Se algunha vez os gringos aproveitan
a primavera para estoupar astros
-e fica todo a escuras no universo
tódolos nosos corazóns acaso
canten nesa noite acompañados
para que nos escoiten nas galaxias
que están fóra da man dos asesiños
e nos empresten mistos e esperanza.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 05: A máquina en 00/00/1974
A Luís García Olmos, meu amigo.
A máquina (S, # xd)
depende do desprazamento angular x
e da distancia d con relación a St.
Todo isto expresado en radians
(206.265 segundos)
A máquina bicorne con fala de dragón
consome catrocentos galóns de sangue-hora
medida americana.
Un milleiro de homes trídos de Tainam
fogueiros de experiencia comprobada
padexan noite e día suarentos
incenso
cera virxe
auga bendita
aceite, sal,
reliquias salomónicas
sobrepelices
mitras
metendo na rendixa toneladas
(un sexo aberto, hermafrodita, impuro
que se empreña a si mesmo e cría monstros)
de túnicas budistas himnayanas
chapeos de secta zen feitos de liño
rosarios de cen voltas
dos ósos de Sidartha.
-espasmo insatisfeito
a traballar ilotas!
A máquina non goza
pide o sangue dos nenos
o leite almibarado da muller primeiriza:
xa empeza a saloucar
xa goza
xa abanea
A máquina retumba
como un río nacendo
A proporción é a mesma
da Lei tercia de Kepler
-(1,88)2 : (1)2 # (1,52)2 – (1,52)3 : (1)3 –
A máquina ouveando de placer e de odio
e toda a multitude dos homes debruzada
-o número da Besta gravado na pirola
(mércase nas boticas polo precio do dólar)
o número, ai que medo,
a máquina non dorme. 666-.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 06: «O obús» en 00/00/1974
E cando medrou a herba e deu froito,
apareceu tamén entón o xoio. MATEU. XIII-26.
1
O doutor X fecha a porta de sete tarabelos
do seu laboratorio de Groninga. Fóra
canta o vento miúdo do serán, brincan os nenos
falan de amor, baixiño, os namorados.
Ninguén sospeita o agromar da morte.
En verdade
é terrible a semente que non nace da flor
que non coñece
o sorriso do sol
a mansedume vexetal, o aire
tecendo o seu pulmón embrionario:
A semente animal feita de amor e espasmo
un orballo docísimo que encerra
o fluído da vida e da vitoria.
(O doutor X rise a gargalladas)
Sae o semeador nocturnamente
a semear na flor dos erlenmeyer
unha pisca de odio e tres de uranio
-fechar un temporal nunha clepsidra-
e de formento nitroglicerina.
(Quentar o fogo lento
nun pírex aforado.
Redondear en pílulas
fundir ovos de aceiro
para aniñar en tobos
de xelo artificial)
O doutor X serve de galiña:
escarabella no laboratorio
cacarexa de noite, e non se sabe
se a pel dos cans presinte unha catástrofe.
Fóra canta o vento miúdo e medra o millo.
Ninguén sospeita o agromar da morte.
2
No fondo, madre, no epicentro ígneo
berra o aceiro en ansias de voar.
Ave agoreira, alcotán da morte,
azor, tagre, neblí. Escentilante
pouta no vento. Lóstrego compreso
en percura de ás e de xenreira.
A cobiza do home foille dando
pulos a esa paixón aqueloutrada
e martelou na zafra a pulso vivo
un vestido de noiva par a morte.
E voou o aceiro no afiado
gume da frecha, na avidez do sangue
do coitelo do alfanxe e da navalla.
E foi criando forza e valentía
ata ficar no ar, non sospeitado.
Fíxose libre o aceiro! Ninguén pode
conter ese fulgor ceibe no vento.
Foxen as criaturas abraidas
atoutiñando as sebes de esperanza.
Ahí vén a morte brutalmente pura
a retropropulsión na estratosfera,
é o sétimo cálice que voa
ira de Deus que fai treme-los montes
-dá volta o río no seu propio leito
e corre para os cumes espantado!-
Ahí vén o aceiro, digo a treboada,
nin tan siquera escoita o alarido
das rosas. Vén o aceiro
cápsulas de terror furando o teito
inconsútil do ar.
Cae o silencio ulindo a moitedume
interrumpido a secas
pola oración dunha formiga eivada.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 07: «Pórtico» en 00/00/1974
Veleiquí como alzo polida arquitectura:
sobor do chan das eiras ergo a forte montaña
e con brunidos aires cingo o imponente cume,
o amor dáme azos e esbolígame os dedos
lizgairas cotovías de palabra tan clara
que fan no vento ponlas ou ascuas tremorosas
onde se pousan diáfanos os beizos da xeada.
E rompo limpas fontes de icor abrindo o zarxo
pra invadir de marmurios o ámbito perfeito
e plantar nos menceres freixos na súa linde.
Ouh esta fermosura de ter un bosque íntimo
cuberto polo ouro das faias, sabugueiros de frescor arrecendor
carballos de ancho toro
e esguíos castiñeiros de cerna perfumada.
Logo criar un cervo fuxidío e deixalo
ser dono desta inmensa devesa luminosa
para move-la calma con áxiles pegadas.
Perto do sol tender fíos de arame ó vento
onde as viñas penduren seus acios apretados
e encontre o vagamundo bastimento e sosego;
moi a carón a casa ergueita en pedra firme,
solaina de madeira ollando a lonxanía
do mar que chega manso como un guerreiro invicto
florido da tenrura do pai ante o meniño.
Ter farturenta mesa abacial para os hóspedes
e unha lareira ampla, onde á amor do lume
xurda a chama mais alta do amor á humanidade.
Criar con agarimo unha estirpe sinxela
de toro campesiño e ponlas mariñeiras
que amen fondamente a entraña paridora
da Terra Nai, e sintan a saudade infinita
dos lobos mariñeiros que foron do seu sangue.
E ti, amada, dona do meu que non viñeche aínda:
amorosa e aberta, alegre coma un sulco
onde cae a semente preñada do vindoiro,
síntote xa comigo, a min crucifixada
como unha margarida tronzada pola leste
que a miña man erguera convertida en bandeira.
Veleiquí como alzo baruda arquitectura:
mozos da miña carne brincarían na eira
e entón a miña patria sería xa tan ceibe
que non houbera aceiro nen pouta vixiante
que esta forza que eu planto ó seu pé sometera.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 08: «Eu amo as minerais entrañas do meu eido» en 00/00/1974
1
Eu amo as minerais entrañas do meu eido
quixera nun momento que o soterrado seixo
rubira ata os meus labios e sentírase vivo,
vivo como unha fera bruantemente viva
que o amor domeara da súa escuridade.
Ir caíndo en pingueiras enriba da estrutura
do antracito, do wolfram, onde florece o ouro
e treman as turbinas das burgas e da noite
que atafegada dorme no corazón da terra.
Mamar leite materno no fondo dos carballos
a carón das raíces dos bosques e das veas
da terra que sotén o centeo
e entrega ó sol os gromos do pan alegremente.
Náufrago soterrado, feliz entre as estrelas
de auga primitiva, o corazón mollado
na saiba poderosa que dá lentura ás leiras,
en silandeiro navegar, amante aínda,
ter saudade da luz, do sal, de ve-lo vento,
da chuvia elemental caíndo nos pomares:
ser orfo, orfo espido, para amar con mais furia
a flor roxa do cobre e o iris do estaño.
Acaso así sería verdade a miña vida
vir da profundidade e erguerme no infinito
enraigado no colo da terra tendo a frente
como único astro no epicentro das tebras.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 09: «Sangue callado. Terra escura, terra» en 00/00/1974
8
Sangue callado. Terra escura, terra
tan clara e perfumada
que o corazón do home non ten lindes
dentro da túa luz.
¿Quen avisou a tódolos paxaros?
Do sur como unha ráfaga amarela
chegou o ouriol cun asubío:
Benvido viaxeiro tenaz, lóstrego ou claridade
das gándaras de cal e limoeiro!
Brinca no ar o gozo transparente,
digo alabastro ou ágata ou orballo:
Imos plantar unha cerdeira nova
de vermello interior vitrificado,
unha árbore absoluta no infinito
onde se pouse o vendaval tranquilo
e a aguia enfurruñada se estremeza
vibrátil e curiosa como un raio.
Unha cerdeira é un navío inquedo
que parte na mañá
e loita, e vence,
e síntese apretado polo vento,
e trae a luz sumisa, acribillada
estendida na xarcia vitoriosa.
E chega a noite: levián, polida:
unha xarada de estorniños mesta
que cae, que se derruba, que esmorece
como un castelo de cristal delgado
E acubilla os seus ollos
-tanta feliz negrura asoballada-
na pureza da flor, na ponla acesa.
Apousentada así, no vento inviolado,
ditosa, firme no esquelete de céfiro,
será como unha fronte namorada.
A chuvia
poboada de vagalumes frescos
recibirá no instante un sabor de cereixa
de mel brunido en vermelliza pérola:
debrúzase no po e novamente
faise líquida luz
encadeada luz que agora canta
de canle en canle en interior albura.
Imos plantar unha cerdeira nova
temos que darlle esa alegría ó vento.
|
| 1974-00-00 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 10: «Feliz viaxeiro subterráneo» en 00/00/1974
9
Feliz viaxeiro subterráneo
morto aínda quente
docemente morto
vestido da brancura última.
Non estás derrotado.
Non mórde-lo pó agre:
bicas no teu silencio o corazón da terra,
ofereceste libre, cheo de luz
ridente como unha árbore
unha derradeira árbore medrada de ti mesmo.
Agora é cando
son os teus ollos un bosque:
os teus ollos que foron un ouvear de lobo
son agora semente das raíces mais mansas.
Estás calado e morto,
pero dentro
no fondo
no teu esvaradizo corazón cristalino
retumba o brado da ledicia.
A terra non é fría
é como estar de novo no acougo
vaxinal dunha nai
sentirse arrodeado de garimosas vísceras.
Cánto te amo morto iluminado
morto terso, feliz
no barro orixinario.
Irrompes mainamente, gladiador ceifado
-mariñeiro-labrego-vencedor-compañeiro
na bóveda materna
atóbaste con gozo
na oquedade do seo,
e non sorrí a túa carne murcha
pero acaso unha rosa se está abrindo dentro.
Ouh plenitude do amor.
Ouh morto inmaculado. Crisálida.
O boi bebe da tua gorxa mansedume.
Consumido de amor morto fragante
roca de vexetal arteria:
corpo xa confundido escuramente
na urdime xenital de nai sumersa.
¿En que eiras tremola o teu himno de triunfo?
Morrer así douradamente mozo:
barda de trigo
debruzada
caída no amoroso labio dunha fouce
brillante e cega como a mocedade.
Ouh esencia feraz. Ouh morto. Plenitude.
|
| 1981-06-07 |
|
|
| 1987-04-09 |
|
Ver Gravación de audio de persoa(s) recitando
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 11: «De cómo Reimundo Patiño se transforma en montaña (…)» en 09/04/1987
DE CÓMO REIMUNDO PATIÑO SE TRANSFORMA EN
MONTAÑA E NACE NO SEU CORAZÓN UN RÍO
CANTAREIRO: E ANIÑAN O XERÍN E A TORCAZA NO
FORNO AÍNDA QUENTE DO SEU AMOR: DE CÓMO
EMERXE DO SEU SER O CONTORNO DA PATRIA
É necesaria esa semente que vén do tempo en que se abriran rosas
de cal fervendo. É necesaria a arxila aínda impoluta; o bálsamo
na súa forma primixenia; o dolmen da brancura ritual aínda incólume.
É necesario. De tan antigamente rinchan eguas, arromban
os carros ao mencer a estructura que escomenza; irrompe
o teu propio esqueleto xermolando as canteiras. Canta
o cuco do mesazoico e fixa o calendario, a roda do tempo,
e a rosa náutica amamanta os ventos e as estrelas.
Abrolla a relva, e o toxo arnal amosa a súa lucería no serán
-esa hora na que o cervo fica petrificado de vermello na cova elementar-
cando amabamos o bronce e o seu brado, o himno do druída,
o pedernal escuro atafegando o seu pequeño vagalume interno.
Na andadura do tempo hai un rei a cantar. Ábrese o códice;
descífrase a parábola dos astros. Cimentan nos teus ósos os cimborios.
O pó das lendas estremece as verbas para dicir amor, dicir avelaneira:
Ferida veño, madre, e no souto nevado
non há ninguén que diga novas do meu amado:
E non hei meu amigo!
Pola beira do río veño d’amor ferida
e non hai quen me cure que se me vai a vida:
E non hei meu amigo!
Veño ferida, madre, ¿U-lo meu cabaleiro?
e xa non hai abrigo, nin amor, nin barqueiro:
E non hei meu amigo!
Oula o falcón e abátense as murallas. O estrondo das cúpulas pola
[bocarribeira
ao son da gaita popular: Dacabalo dun lóstrego, Roi Xordo
fende a pedra sillar, remove a base mesma onde se asenta o coro,
estabelece o escombro anovador, o éxtase da ruína do tempo culminado:
cando unha man de ferro nos arrebenta os ollos, cando ficamos
a pedir polas portas das idades. ¡A tristura dos tempos!
E tocan a rebate en Bastavales e xa o teu corazón está avisado,
a rosa de cen follas enxendra o cántico, renace da súa feble encarnadura
o aluvión da fala: a voz inxel na safra do seu colo queima
como queima o aceiro das espadas temperado no pozo da soidade.
Todo reverte en ti e de ti emana. A orixe. A cláusula. O cerne e a cortiza:
a outra estancia fonda onde nacen os ríos; o leiro mineral; o ámbito das
[aguias;
os elementos e as materias, o acontecer inmemorial
que nos prende de ascuas a memoria. Da túa vértebra
vaise expandendo o óvulo dos montes, o rochedo e o musgo,
o cume e o seu recanto circular onde acobillas o teu pobo.
A arca ancestral; a trabe que sustenta un íntimo universo.
“Io non pensaba che lo cor giammai
avesse di sospir tormento tanto”…
Foi cando a pomba te cruzou de esguello para abrir a ferida milenaria, a fonte
pola que deitas o perfil dos cómaros:
Que de toda a ternura soterrada canda o teu corazón
ten que ir xurdindo o contorno sen límites da patria.
|
| 1987-07-30 |
|
|
| 1987-07-30 |
|
|
| 1987-10-02 |
|
|
| 1988-00-00 |
|
Ver Fragmento de entrevista radiofónica posteriormente dixitalizada
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 32: Entrevista en RNE en 00/00/1988
—¿De que xeito todas as vivencias de Colombia afectan á túa poesía?
—Eu sempre tiven a poesía un pouco á marxe do que é o desenvolvemento natural da vida. A poesía sempre foi para min unha especie de refuxio onde, despois de todos estes avatares que se poden relatar, e que forman parte xa máis ben dun pasado que dun presente, tiña ese recuncho da poesía, espiritual, se se quere, para poder zafarme un pouco do andar aqueloutrado do que era en certo modo sobrevivir. Entón, pois non sei, algo se pode transvasar á poesía porque a vida á fin e ao cabo dalgunha maneira é un espello no que a poesía se reflicte ou viceversa. Pero non é precisamente toda esta cousa que se dixo antes, unha fonte esencial da poesía. A poesía é algo máis fonda, algo máis profunda, é ir desvelando o misterio das cousas. Se ten algo que ver algunha vivencia, algún xesto ou algunha cousa que a un lle queda, no fondo é máis ben ese refuxio que un busca.
|
| 1988-00-00 |
|
Ver Fragmento de entrevista radiofónica posteriormente dixitalizada
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 41: Entrevista en RNE en 00/00/1988
—¿Como ves a poesía galega hoxe?
—Estamos vivindo un momento especial da poesía con todo o que se diga –e vós sabedes que se din moitas cousas de séculos de ouro e cousas desas, que todo, en certo modo, son palabras feitas–. Pero o certo é que se está vivindo un momento intenso da poesía en Galicia, porque hai unha verdadeira…, pois non sei cómo dicir, pero si hai un interese grande pola poesía, polo menos nalgúns círculos, e hai cantidade de xente preocupada por iso. Vese, por exemplo, en que a min cóntame Basilio Losada, nunha carta que me escribe agora, que en Barcelona están un pouco sorprendidos de que unha colección de poesía teña vinte libros publicados en dous anos ou tres e que teña para publicar dous anos máis. Entón os cataláns están un pouco sorprendidos de que se escriba, de que se faga tanto, e ademais libros de calidade. Non é que sexa o século de ouro pero estase facendo unha calidade poética de altura e interesante. Entón o poeta está tamén tendo unha incidencia na vida social da nosa terra como non tivo antes. Primeiro porque os medios de comunicación son outros; está máis presente neles, porque anda no medio da xente, vive no medio da xente e acabouse un pouco a figura do poeta romántico, do poeta soñador, do poeta vestido de negro e de capa e toda esa historia, e o poeta é un traballador máis que traballa nun eido en que as cousas son moi esenciais, e que está mesmo case traballando na raíz do que é o noso ser e a nosa terra.
|
| 1988-00-00 |
|
Ver Fragmento de entrevista radiofónica posteriormente dixitalizada
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 42: Entrevista en RNE en 00/00/1988
—¿En que medida o poeta e a poesía ten que incidir e modificar o contorno en que vive?
—O noso país haino que facer, haino que construír ou reconstruír, desde moitas bandas, e o poeta ten que participar indubidablemente na reconstrucción do que é a identidade e no que é a reconstrucción do país galego. Entón non se pode ser neste momento un poeta de torre de marfil; ou sexa, subir o poeta á súa torre, agacharse un pouco de todo o que o rodea e escribir a súa obra perfecta e toda esa historia. O poeta ten que integrarse na loita común de todo o pobo galego porque o poeta tamén é unha especie de profeta, e unha especie de loitador que ten moito máis claras as esencias da patria do que as ten a xente común. Polo tanto, nun país que se está a refacer, a reconstruír, ou buscando, como se di agora, a súa propia identidade, o poeta ten que ser unha peza esencial desa loita de reconstrucción. Non pode esquivar esa loita nunca.
|
| 1988-00-00 |
|
Ver Fragmento de entrevista radiofónica posteriormente dixitalizada
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 50: Entrevista en RNE en 00/00/1988
—Esta a piques de saír o teu novo libro As torres no ar, ¿que é este libro?
—As torres no ar. Eu quería tamén unha especie de reencontro coa propia terra. Non soamente coa terra aberta do suco senón coa terra telúrica; e ao mesmo tempo é unha loita tamén contra o tempo que pasa, o tempo que nos vai desgastando permanentemente. Entón de aí ese
libro, que comeza cunha frase de miña nai que me dixo algún día e non hai moito; dixo “meu fillo, ti sempre estás a facer torres no ar”. Entón
decidinme a facer Torres no ar e a que quedara reflectida dalgunha maneira. Iso é o libro; está dividido en tres partes, unha parte que son
“Cantos a carón da terra”, que é achegarme á terra, precisamente, á terra de labranza e á terra como patria; despois está “O cántico das naves, elexías do mar”, porque eu sempre estou vendo pasar os veleiros na miña memoria; e hai unha última parte que é “A torre secreta”; todos os castelos teñen unha torre secreta, que son os sonetos amorosos, eróticos. Entón todo ese complexo forma ese libro que se chama As torres no ar, que podía levar cantidade de cousas porque un castelo ten cantidade de compartimentos e incluso sotos.
|
| 1988-00-00 |
|
Ver Fragmento de entrevista radiofónica posteriormente dixitalizada
Transcripción da Homenaxe a Avilés de Taramancos 51: «Chachahuí» en 00/00/1988
Ter unha casa en Chachahuí sobre do cume
do Cúndur-Cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas. Ter unha casa en Chachahuí
e ver no fondo do precipicio o Putumaio
brincar como un regueiro pequeniño.
Ter unha casa en Chachahuí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocuios, o canto do turpial
e o miar estremecedor do puma negro.
Ter unha casa en Chachahuí,
esquecerse do tempo, estar ao pé dun deus antigo
amigo do sol.
Ter unha casa en Chachahuí.
Abaixo, no camiño de Ipiales, na estrada do Ecuador,
brillan as flores ventureiras.
Pero as estrelas son máis grandes.
Ter unha casa en Chachahuí.
|
| 1988-04-12 |
|
|
| 1992-03-10 |
|
|
| 1992-03-10 |
|
|
