As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina / / FONDOS DOCUMENTAIS / CONSELLO DA CULTURA GALEGA

Temática: As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina [20]

TERMOS CLAVE DO FONDO Persoas: Seoane, Luís; Seoane, Maruxa; Fernández del Riego, Francisco; Díaz Pardo, Isaac; Hervella, Evelina; Maside, Carlos; Dieste, Rafael; Varela, Lorenzo; Paz-Andrade, Valentín; García-Sabell, Domingo; Laxeiro, ; Castelao, ; Maiztegui, Isidro B.; Otero Pedrayo, Ramón; Blanco Amor, Eduardo; Cañas, Pilar; Arias “Mimina”, Carmen; Cuadrado, Arturo; Prada, Rodolfo; Piñeiro, Ramón; Colmeiro, Manuel; Fole, Ánxel; Núñez Búa, Xosé; Iglesia Alvariño, Aquilino; Díaz, Xosé; Ledo, Xohán; Canabal, Xesús; Díaz, Avelino; Cabanillas, Ramón; Díaz Arias de Castro, Camilo; Otero Espasandín, Xosé; López García-Picos, Carlos; Díaz Dorado, Diego; Curros Enríquez, Manuel; Pita, Emilio; Álvarez Blázquez, Xosé María; Neira Vilas, Xosé; Ferreiro, Celso Emilio; Vilanova Rodríguez, Alberto; Eiroa, José Gabriel; Baltar Domínguez, Antonio; Carballo Calero, Ricardo; Cao, José María; Cunqueiro, Álvaro; Fernández, Valentín; Gómez Cobas, Casimiro; Cruces, Fortunato; Álvarez Blázquez, Emilio; Villamarín Prieto, José; Blanco Amor, José; Temáticas: migracións; Fondo: Luís Seoane depositado na Fundación Luís Seoane. ; artes; Historias de ida e volta; Álbum da Emigración; Álbum de Galicia; literatura; artes visuais; Álbum de Galicia; autores/as; Fondos de Radio Nacional de España en Galicia; música; asociacións; prensa escrita; medios de comunicación; asuntos particulares; entrevista; Colección: Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane; Mulleres; política; socioloxía; espazos artísticos; acción sociocultural; A nova Sargadelos; historia; Mulleres no Álbum de Galicia; radio; remesas; educación; Fábrica de Porcelanas La Magdalena; exilio; ensino; poesía; Mulleres galegas na emigración; As iniciativas educativas da emigración galega; A cultura galega alén mar; Novas realidades migratorias a América nos anos centrais do século XX; O exilio galego; No centenario da Federación de Sociedades Galegas da República Arxentina; 100º Aniversario da ABC del Partido de Corcubión; As asociacións microterritoriais da emigración galega en Cuba; As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina; Voceiros da colectividade galega na emigracion; Outros destinos da emigración galega; 150º Aniversario da Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia; O labor filantrópico dos irmáns García Naveira en Betanzos ; A pegada educativa da emigración galega en América; premios; Fardel d’eisilado; novela;

Data	Material	Ver
Data	Material	Ver
	Centro Redondela y su Distrito Emigración	Ver Transcripción da Centro Redondela y su Distrito Esta entidade foi fundada o 1 de abril de 1931 como iniciativa dun grupo de galegos naturais de Redondela e residentes en Bos Aires. O resultado esperado non se logrou á primeira, pois estes emigrantes intentaron varias veces materializar os seus intereses en forma de sociedade étnica moito tempo antes, o primeiro en 1909, co intento de crear o Centro Unión Redondelana, o cal non se materializou por falta de adhesións. En xaneiro de 1913 acordouse a fundación definitiva do Centro Pro-Cultura y Protección de los Hijos de Redondela y su Distrito. O obxectivo deste estaba orientado á fundación de escolas «que respondieran a los tiempos modernos, y proteger a las existentes, fomentar la cultura, auxiliar moral y materialmente». Esta sociedade finalmente foi disolvida en 1918. Tras unha última tentativa errada en 1923, finalmente o centro quedou reorganizado como Centro de Redondela y distrito en abril de 1931, baixo a presidencia de Manuel Muíños. A entidade ten unha revista social na que dá conta de todas as actividades aos socios para que se manteñan informados. Pecha esta fiestra
	Homenaxe a un dos seus veciños máis ilustres: os socios e socias de Hijos de Rianjo posan diante dun cadro de Castelao, ca. 1913 Emigración Asociacións Acción sociocultural Artes plásticas Castelao Centro Noia-Rianxo. Bos Aires	Ver Transcripción da Homenaxe a un dos seus veciños máis ilustres: os socios e socias de Hijos de Rianjo posan diante dun cadro de Castelao, ca. 1913 Esta sociedade foi creada como unha asociación instrutiva o 26 de abril de 1911 coa intención prioritaria de construír unha escola no seu concello natal. En Rianxo nacera o 29 de xaneiro de 1886 Daniel A. Castelao, referente da cultura e identidade de Galicia. Na imaxe vemos os socios e socias de Hijos de Rianjo admirando un dos seus cadros, que ten como nome Camiño da festa de Guadalupe, a festa da súa patroa. A obra estivo durante uns anos na sede da entidade rianxeira en Bos Aires como unha das súas propiedades máis queridas, aínda que despois pasou a formar parte dos fondos do Centro Galego de Bos Aires. Os emigrantes do concello de Rianxo crearon varias asociacións na capital bonaerense, como a Sociedad Protectora Agrícola y Cultural del Ayuntamiento de Rianjo (1923) ou o Centro Cultural de Rianjo (1929). Fusionáronse todas en 1930 baixo a denominación de Sociedad Cultural y Protectora de Rianjo. Castelao, durante o seu exilio, estivo moi vinculado a esta asociación, que lle tributou numerosas homenaxes. Pecha esta fiestra
	Sociedad del Partido Judicial de Arzúa, Mutualidad, Cultura y Beneficencia, ca. 1930 Emigración	Ver Transcripción da Sociedad del Partido Judicial de Arzúa, Mutualidad, Cultura y Beneficencia, ca. 1930 Fundada en xuño de 1923, esta entidade foi froito da fusión entre Sociedad del Partido de Arzúa e Hijos del Partido de Arzúa e no ano 1931 pasou a denominarse Centro del Partido de Arzúa. Esta sociedade agraria foi creada baixo o patrocinio da sociedade Unión Galaico-Americana e dun grupo de emigrantes galegos naturais da Terra de Melide, entre os que se atopaban Manuel Villar, Silvestre Villar, Luis Carreira, Luis Paliño, José Muíña, Andrés Gómez, Andrés García, Luis Agra, Francisco Lata, Manuel Suárez e Bonifacio Botana. Os seus fins, ademais de agraristas, tamén eran de carácter mutualista: enviaban axudas económicas para contribuír á capacitación dos agricultores galegos, ademais de correr cos gastos para o funcionamento da Liga de Defensa para los Derechos del Pueblo y su Progreso. Cara aos anos corenta centráronse máis no fomento da axuda mutua dos socios necesitados e tamén ofrecían máis actividades recreativas como entidade étnica Pecha esta fiestra
	Centro Partido de Carballino, anos 30 Emigración	Ver Transcripción da Centro Partido de Carballino, anos 30 Esta asociación foi creada no ano 1918 baixo o nome de Hijos del Partido de Carballino, pero non foi recoñecida legalmente ata o 8 de xaneiro de 1956. En 1931 sae publicada a súa revista social Arenteiro. Publicación Oficial de la Sociedad Hijos del Partido de Carballino, na que se publican a memoria, o balance e o movemento de caixa da sociedade, así como festivais e necrolóxicas ou a relación de socios novos durante o ano. Entre os obxectivos que recollen os estatutos de 1957 atópanse os de fomentar a unión entre arxentinos e nativos do partido do Carballiño, soster relacións de amizade e camaradaría coas asociacións afíns e orientar o emigrante nativo do Carballiño á súa chegada á República Arxentina. Para organizar as súas festas e reunións conta cun recreo social da súa propiedade en Bartolomé Cruz, con capacidade para máis de oitocentas persoas. Esta preciosa imaxe amosa un grupo representativo de socios da época inicial desta sociedade de emigrantes carballiñeses en Arxentina. Pecha esta fiestra
	Sociedad Residentes del Municipio de Porriño, ca. 1940 Emigración	Ver Transcripción da Sociedad Residentes del Municipio de Porriño, ca. 1940 Os emigrantes do Porriño xa constituíran a súa primeira asociación como grupo étnico en 1916, a Sociedad Fomento de Porriño y sus Distritos. En 1922 nacía Hijos de San Salvador de Budiño e, un ano máis tarde, a Sociedad Agraria Parroquias Unidas del Distrito de Porriño. A fusión das asociacións anteditas deu como resultado a fundación da Sociedad Residentes del Municipio de Porriño en 1938. A pertenza a unha localidade non foi o motivo principal da súa constitución, senón que existía unha causa maior marcada pola existencia dun propósito de carácter político: a colaboración activa e o apoio material para a campaña de solidariedade co bando republicano na Guerra Civil española. A partir do seu ingreso na Federación de Sociedades Gallegas, esta asociación permaneceu vencellada a outras asociacións de emigrantes galegos de carácter microterritorial. Na actualidade a súa finalidade é de índole recreativa e mutualista. Nesta imaxe observamos que tamén tiñan entre as súas prioridades compartir tempo dedicado á práctica deportiva dos seus asociados. Pecha esta fiestra
	Reunión festiva da sociedade Hijos de Silleda de Protección Mutua, ca. 1920 Emigración Asociacións Ocio Acción sociocultural Centro Lalín. Bos Aires	Ver Transcripción da Reunión festiva da sociedade Hijos de Silleda de Protección Mutua, ca. 1920 O 15 de agosto de 1908 constituíuse esta sociedade de emigrantes do concello pontevedrés de Silleda residentes en Arxentina. O seu principal obxectivo foi o mantemento dos vínculos de amizade e veciñanza dos seus socios «haciendo revivir los sentimientos de fraternidad nacidos en la infancia». Nos primeiros estatutos prevaleceu a proposta de Antonio Alonso Ríos, un dos seus promotores, quen impuxo a súa finalidade instrutiva, coa creación de escolas nas distintas parroquias como un medio de progreso para os seus veciños e veciñas. A esta asociación deben os silledenses a creación e o mantemento de tres escolas que contribuíron á súa formación educativa. Nelas impartíase un plan educativo redactado por Alonso Ríos, seguindo os postulados didácticos do país de acollida. Desde Arxentina chegaban indicacións para priorizar a calidade da ensinanza, pero tamén para que os edificios dispuxesen de todas as comodidades e medidas hixiénicas máis modernas, ademais de dotar o alumnado de todo o material escolar necesario. Esta asociación, ademais, financiou numerosas actividades a prol da loita anticaciquil, agrarista e galeguista no concello de Silleda. Para recadar fondos cos que levar a cabo o seu ideario progresista organizaba festivais e banquetes, como o da imaxe, con carácter benéfico. Pecha esta fiestra
	Convite para a inauguración da sede social de Hijos del Partido Judicial de Lalín, ca. 1936 Emigración Asociacións Acción sociocultural Centro Lalín. Bos Aires	Ver Transcripción da Convite para a inauguración da sede social de Hijos del Partido Judicial de Lalín, ca. 1936 Ter unha sede social en propiedade foi unha das aspiracións das asociacións microterritoriais en Arxentina. Cando se creaba unha destas entidades, a falta de recursos obrigaba as directivas a reunirse ben na casa ou negocio dalgún socio, ben en oficinas alugadas para tal fin. Cando o número de socios e socias crecía, as cotas sociais e os cartos recadados nos festivais e banquetes que organizaban dedicábanse ás necesidades máis perentorias: as axudas mutualistas para os socios máis desfavorecidos, o envío de remesas de cartos a Galicia para a construción de escolas, a loita agrarista e galeguista, o arranxo de estradas e camiños, etc. O logro de adquirir unha sede propia prestixiaba a asociación dentro da colectividade. Por iso, organizábase un grande acto festivo ao que se convidaba a todas as entidades e persoeiros da diáspora galega no país. Neste documento pódese ver unha relación de todas as asociacións de emigrantes que Hijos del Partido Judicial de Lalín invita para celebrar a inauguración da súa sede social, sita na bonaerense rúa Moreno, nº 1920. Podemos coñecer así máis de 150 asociacións galegas de ámbito local que existían nese momento. Era habitual este tipo de convites para participar nas actividades recreativas das entidades máis afíns. Pecha esta fiestra
	Asemblea xeral de socios da Sociedad agrícola, cultural y recreativa de Residentes del Municipio de Vedra en Buenos Aires, ca. 1920 Emigración Asociacións Acción sociocultural Sociedad agrícola, cultural y recreativa de Residentes del Municipio de Vedra en Buenos Aires	Ver Transcripción da Asemblea xeral de socios da Sociedad agrícola, cultural y recreativa de Residentes del Municipio de Vedra en Buenos Aires, ca. 1920 Esta sociedade foi creada o 2 de outubro de 1910 por un grupo de veciños do concello de Vedra que emigraran a Arxentina, coa finalidade expresa de «agrupar en su seno a los convecinos de las doce parroquias de Vedra, con el fin de apoyar moral y materialmente los esfuerzos de sus convecinos que luchaban por emanciparse del prepotente caciquismo imperante». A súa fundación tivo unha finalidade agrarista, coa prioridade de mandar axudas ao Sindicato Agrario de Vedra. No eido cultural e educativo destacan as numerosas remesas de cartos enviadas para o funcionamento de varias escolas creadas nos anos vinte nas parroquias de Vedra, tal como se pode ver no apartado As escolas da emigración do web do CCG. A falta de entendemento nas prioridades provocou que os emigrantes vedreses en Arxentina, como os doutros concellos galegos, fundasen varias entidades de carácter local e co mesmo ámbito de actuación. O Comité Auxiliar de la Sociedad de Agricultores de Vedra en Buenos Aires, que acabaría fusionado con esta sociedade en 1917 e pasa a chamarse Residentes del Municipio de Vedra en Sud-América; a Sociedad Mutua y Auxiliar de Agricultores del Municipio de Vedra (1920); Unión y Progreso de San Julián de Sales (1913); Nueva Era de Vilanova y sus Contornos (1922); Comisión Pro-Escuelas de Puente Ulla (1926), e Cultura y Progreso Parroquial de Vedra (1917), a única que existe na actualidade. Pecha esta fiestra
	Sociedad Hijos del Ayuntamiento de Buján, ca. 1938 Emigración	Ver Transcripción da Sociedad Hijos del Ayuntamiento de Buján, ca. 1938 En 1924 fanse realidade os desexos dun grupo de emigrantes residentes en Arxentina e naturais do concello de Buxán, hoxe parroquia de Val do Dubra. Foi entón cando se constituíron como unha organización civil de carácter mutualista, privado e sen fins de lucro. Os estatutos de 1932 falan de finalidades como as de «proteger a sus asociados; repatiarlos en caso de enfermedad y faltos de recursos; ayudar a procurarles trabajo y prestarles alcance de la institución, como también orientar y servir de guía a los hijos de Buján que a su llegada a este país soliciten el amparo moral de esta sociedad». En 1937 pasa a denominarse Sociedad Hijos de Buján e, en 1964, Sociedad del Valle del Dubra. Na actualidade coñécese coa denominación Centro Cultural y Recreativo Hijos de Buján en Buenos Aires. Na imaxe aparece a directiva co cartel identificativo da entidade. Pecha esta fiestra
	Centro Renovación de Puenteareas: un papel activo a prol da causa republicana, 1942 Emigración	Ver Transcripción da Centro Renovación de Puenteareas: un papel activo a prol da causa republicana, 1942 En 1924 fanse realidade os desexos dun grupo de emigrantes residentes en Arxentina e naturais do concello de Buxán, hoxe parroquia de Val do Dubra. Foi entón cando se constituíron como unha organización civil de carácter mutualista, privado e sen fins de lucro. Os estatutos de 1932 falan de finalidades como as de «proteger a sus asociados; repatiarlos en caso de enfermedad y faltos de recursos; ayudar a procurarles trabajo y prestarles alcance de la institución, como también orientar y servir de guía a los hijos de Buján que a su llegada a este país soliciten el amparo moral de esta sociedad». En 1937 pasa a denominarse Sociedad Hijos de Buján e, en 1964, Sociedad del Valle del Dubra. Na actualidade coñécese coa denominación Centro Cultural y Recreativo Hijos de Buján en Buenos Aires. Na imaxe aparece a directiva co cartel identificativo da entidade. Pecha esta fiestra
	A educación como fin primordial: o pasado e o presente das escolas da Unión Hispanoamericana Pro-Valle Miñor (1914-2014) Emigración Ensino Asociacións Remesas Unión Hispano-Americana Valle Miñor	Ver Transcripción da A educación como fin primordial: o pasado e o presente das escolas da Unión Hispanoamericana Pro-Valle Miñor (1914-2014) A sociedade promotora deste centro educativo tivo como obxectivo principal, desde a súa fundación en 1905, a creación de escolas na súa comarca natal. Na primavera de 1909 fundou unha escola na parroquia da Ramallosa, que chegou a ter máis de 180 alumnos. Esta escola funcionaba baixo os postulados pedagóxicos de Ignacio Ares de Parga, baseados no modelo educativo arxentino. O éxito en toda a comarca foi enorme e a gran demanda por parte do alumnado para asistir ás súas clases obrigounos a construír un novo edificio escolar, cuxos planos foron deseñados por Jacobo Esténs Romero. Este magnífico edificio ten planta en forma de U, que xera na parte posterior un amplo patio. Ademais de contar con oito aulas con capacidade para seiscentos alumnos, estaba pensado para dispoñer de numerosos espazos de apoio pedagóxico: biblioteca, laboratorios, gabinete de física e química, enfermaría, un museo de historia natural, aula de música, varios obradoiros (de imprenta, de fotografía, de zapataría e de costura totalmente equipados) e diversas estancias para a vida do profesorado e do alumnado, como cociña, comedor, despachos, dormitorios etc. Nos bloques laterais da zona posterior estaban situadas as oito aulas, con varios roupeiros e aseos para uso do alumnado, ademais de mobiliario práctico e cómodo. O centro escolar ofertaba clases de instrución primaria, pero tamén de iniciación profesional a varios oficios e de técnicas comerciais, e tamén preparaba o alumnado para o bacharelato. Actualmente o edificio, totalmente rehabilitado, forma parte do IES Escolas Proval. Pecha esta fiestra
	Sociedad Saviñao y sus Contornos, anos 40 Emigración	Ver Transcripción da Sociedad Saviñao y sus Contornos, anos 40 Esta entidade foi fundada en 1928 polos emigrantes naturais do concello do Saviñao residentes en Arxentina. A súa finalidade cultural e recreativa foi a base da súa creación, pero, como a maioría das sociedades étnicas alí establecidas, tamén tiña o ollo posto no outro lado do océano, na súa terra natal. Desde os seus inicios tiña a intención de construír unha torre cun reloxo na vila de Escairón, fin para o cal constituíu unha comisión. No ano 1944, incentivaron aos seus paisanos residentes na cidade de Rosario para que formasen unha sociedade homóloga, coa que tiveron moita vinculación. Nesta imaxe, na que aparece o estandarte da entidade, pódense observar os membros da comisión directiva xunto a varias damas e os máis cativos do grupo. Pecha esta fiestra
	Fusión tras fusión, a unión que fai a forza: Asociación Hijos de Arentey y Centro Villamarín Perojano, Mutual, Cultural y Recreativa Emigración	Ver Transcripción da Fusión tras fusión, a unión que fai a forza: Asociación Hijos de Arentey y Centro Villamarín Perojano, Mutual, Cultural y Recreativa Dúas asociacións de emigrantes galegos en Arxentina —Centro Villamarín Perojano (1940) e Asociación Hijos de Arentey (1952)— chegaron a un acordo de unión para beneficio común dos seus asociados e constituíron así a que hoxe se coñece como Asociación Hijos de Arentey y Centro Villamarín Perojano, Mutual, Cultural y Recreativa. Esta unión está marcada por unha historia de fusións de entidades antecesoras que se remonta ao primeiro terzo do século XX. Esta última tivo a aprobación do entón chamado Instituto Nacional de Acción Mutual, o 13 de xuño do ano 1990. Desde a súa sede social, situada na rúa bonaerense Moreno, nº 3281, desenvolve unha intensa actividade como un axente cultural dentro da colectividade galega da capital arxentina. A súa finalidade está marcada polo desenvolvemento da cultura galega a través de divulgación das súas tradicións e folclore, este último encargado á agrupación Miña Terra. As cantareiras de Afolíes e o grupo teatral Alecrín tamén actúan como transmisores sociais da cultura galega en Bos Aires. Nesta imaxe pódese apreciar un grupo de asociados compartindo bos momentos. Pecha esta fiestra
1919-00-00	Directivos da sociedade Chantada y su partido, 1919 Emigración Asociacións Acción sociocultural Asociación de Chantada y su partido	Ver Transcripción da Directivos da sociedade Chantada y su partido, 1919 en 00/00/1919 Para os emigrantes, formar parte da directiva dunha asociación acreditaba ante a colectividade o éxito da súa experiencia migratoria e supoñía unha reafirmación do seu ascenso social e económico no novo país de acollida. Os emigrantes que lideraban a fundación destas sociedades adoitaban ser persoeiros comprometidos e con boa situación, que eran elixidos por quendas. Nesta imaxe publicada na revista Vida Gallega aparecen os integrantes da xunta directiva do ano 1919 de Chantada y su Partido, presidida por Manuel Costa (no centro), un dos seus fundadores e quen xa participara na primeira directiva co cargo de contador. Esta entidade foi creada en 1915 e tiña finalidades recreativas e mutualistas, tal como se recollía nos seus estatutos: «construir, cooperar y fomentar la unión de los inmigrantes que un día por causas diversas tuvieron que abandonar su tierra». Na década de 1920 aparecen numerosas mencións na prensa sobre os seus banquetes, reunións sociais e festivais, nos que tiñan moita sona as actuacións do cadro escénico integrado polos seus socios e socias. Pecha esta fiestra
1935-00-00	Estatutos sociais do Centro de Protección Agrícola del Distrito de Salceda, 1935 Emigración Asociacións Acción sociocultural Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires	Ver Transcripción da Estatutos sociais do Centro de Protección Agrícola del Distrito de Salceda, 1935 en 00/00/1935 A fundación desta asociación agrarista xurdiu por iniciativa de Joaquín Fernández Sestelo, farmacéutico de Salceda de Caselas e loitador anticaciquil que fundou o xornal El Despertar, desde cuxas páxinas loitou pola formación de sindicatos agrarios no seu distrito; debido a súa actividade política foi desterrado e tivo que emigrar cara a Arxentina. Alí foi acollido polos residentes da súa comarca e promoveu a idea de crear unha asociación integrada polos residentes en Bos Aires de todas as parroquias do seu concello natal. O 26 de outubro de 1913 é a data fundacional desta entidade, presidida por Constantino Gil e que tiña como obxectivo principal cooperar no desenvolvemento agrario da súa comarca. Así, nas décadas de 1920 e 1930 achegou numerosas remesas económicas ao seu concello destinadas á propaganda agraria e a favor da República e da autonomía de Galicia. Os seus estatutos tamén inclúen a axuda mutua en casos de enfermidade ou necesidade económica para os seus socios e socias e mesmo a repatriación de quen precisase regresar ao terruño. En marzo de 1917 edita La Voz del Centro, un xornal agrarista de grande influencia na colectividade e que anos despois pasa a chamarse El Agrario. Pecha esta fiestra
1940-00-00	Socias do Centro Recreativo del Partido de Becerreá nun pícnic, anos 40 Emigración Asociacións Ocio Acción sociocultural Centro Recreativo del Partido de Becerreá	Ver Transcripción da Socias do Centro Recreativo del Partido de Becerreá nun pícnic, anos 40 en 00/00/1940 Esta entidade, fundada en 1927, axiña pasou a formar parte da Federación de Sociedades Gallegas, coa que compartía ideario republicano e agrarista. Foi creada como unha institución recreativa e un centro de cultura e protección para os seus asociados. Para eles era primordial a unión e sociabilidade dos seus membros, tal como acreditaba o seu lema «unidad y confraternidad». Na imaxe podemos ver unha de tantas festas campestres celebradas polos emigrantes alén mar, neste caso organizada no campo de recreo de Vicente López propiedade da Federación. Alí xuntábanse periodicamente os socios e socias das entidades federadas para manter vivos os lazos de camaradaría e de identidade. Gozaban dunha xornada de ocio seguindo os costumes da súa terra natal (música, gastronomía…) mesturados cos autóctonos do país de acollida, como os asados. Nestes festexos campestres, ademais do lecer que precisaban tras xornadas de duro traballo, lembraban as súas festas patronais e reproducían a solidariedade comunitaria nun contexto perfecto para crear vencellos de amizade e veciñanza. Potenciábase así no imaxinario dos socios e socias a idea da asociación como un referente, un lugar ao que poder acudir en caso de necesidade e no que poder achegar a súa solidariedade cos paisanos máis desfavorecidos. Pecha esta fiestra
1944-00-00	Unión Residentes de Santiago de Compostela, 1944 Emigración	Ver Transcripción da Unión Residentes de Santiago de Compostela, 1944 en 00/00/1944 A creación desta asociación de emigrantes galegos remóntase ao ano 1929, cando os galegos naturais da comarca de Santiago de Compostela residentes en Arxentina decidiron xuntar inquietudes e desexos de compartir celebracións e de preservar os seus patróns culturais de orixe. Chegaron a editar a Revista Compostela como medio de divulgación cultural, na que contaron coa participación de destacados persoeiros da cultura galega como, por exemplo: Arturo Souto, Avelino Díaz, Leandro Pita Romero, Ramón Rey Baltar, Gumersindo Sánchez Guisande, Leandro Pita Romero ou Manuel Roel. En decembro de 1951 ratificouse a fusión das «exsociedades» La Libertad, Sociedad Mutualista y Cultural del Partido Judicial de Santiago de Compostela y sus Contornos e Unión Residentes de Santiago de Compostela. Nesta ocasión presentamos a vistosa invitación á súa Romería Gallega, celebrada en novembro de 1944. Pecha esta fiestra
1948-09-09	A música galega como sinal de identidade cultural alén mar, 9 de setembro de 1948 Emigración Asociacións Acción sociocultural Coros Centro Noia-Rianxo. Bos Aires	Ver Transcripción da A música galega como sinal de identidade cultural alén mar, 9 de setembro de 1948 en 09/09/1948 Na fotografía vemos o Coro Castelao, integrado polos socios e socias de Parroquias Unidas del Ayuntamiento de Rianjo, durante a gravación do Himno a Rianjo, escrito polo xornalista e músico José Arcos Moldes. Este himno era música obrigada nas festas organizadas por esta asociación de rianxeiros e rianxeiras en Arxentina. A sociedade fundouse en 1934 con finalidades culturais e recreativas. O seu obxectivo principal foi «fomentar entre los asociados el arte musical y escénico y todo lo que se considere útil para la elevación del nivel moral, social, cultural y económico de los socios y sus familiares en particular, y en general, ocuparse del mejoramiento de la clase trabajadora», e para iso creou este coro, de gran sona nas celebracións da colectividade. En 1963 participou na fusión de todas as entidades microterritoriais do concello de Rianxo, para constituír o Centro Ayuntamiento de Rianjo. A fusión foi o instrumento de supervivencia de moitas destas pequenas asociacións en número de socios, que, co paso do tempo e o descenso da corrente migratoria nos anos sesenta, contaban cunha masa societaria moi envellecida e diminuída. En 1986 as e os rianxeiros e noieses, paisanos de concellos veciños, únense e crean o Centro Noia-Rianxo, que hoxe en día continúa co seu labor de defensa da cultura galega e a fraternidade dos seus integrantes. Pecha esta fiestra
1959-08-24	«A nuestro gran amigo y paisano... con el mayor afecto y admiración», 24 de agosto de 1959 Emigración Asociacións Acción sociocultural Identidade cultural Fernando Iglesias Tacholas Hijos del Ayuntamiento de Maside y sus Contornos (Bos Aires)	Ver Transcripción da «A nuestro gran amigo y paisano... con el mayor afecto y admiración», 24 de agosto de 1959 en 24/08/1959 Fernando Iglesias, máis coñecido como Tacholas, foi un dos actores galegos máis relevantes alén mar, dinamizador da vida cultural da emigración do Río da Prata. Ourensán de nacemento, emigrou cara a Arxentina en 1929. Axiña se integrou na vida cultural das asociacións galegas e participou nos seus festivais e celebracións con actuacións de gran sona. Actor de recoñecido prestixio, tamén no teatro e cine arxentinos, foi unha das grandes figuras da radio galega, fundador con Maruxa Boga e Alfredo Aróstegui da audición radiofónica Recordando a Galicia (1945), que o converteu nunha figura cotiá e familiar para miles de emigrantes. Nunca esqueceu a súa condición de galego e ourensán e durante toda a súa vida estivo vinculado coas entidades galegas, ben como socio, ben actuando e participando nas súas celebracións e festas, sempre na defensa da cultura e identidade galegas, con actuacións memorables cheas de amor e compromiso pola terra nai. Na imaxe, a sociedade Hijos del Ayuntamiento de Maside y sus Contornos agradécelle a súa colaboración nun dos seus festivais. Esta entidade foi creada en 1915 con fins instrutivos e mutualistas. Pecha esta fiestra
1984-00-00	Centro Betanzos: de simple lugar de reunión a gran centro de axuda para os betanceiros, 1984 Emigración	Ver Transcripción da Centro Betanzos: de simple lugar de reunión a gran centro de axuda para os betanceiros, 1984 en 00/00/1984 O 15 de setembro de 1897 un grupo de emigrantes brigantinos reuníase nunha casona do extenso barrio bonaerense de Palermo Viejo co fin de celebrar as festas patronais de San Roque. Aquel día foi clave para a historia dos fillos de Betanzos radicados en Arxentina, pois xurdiu a idea do que sería máis adiante a Sociedad Hijos de Betanzos, constituída oficialmente en 1905. Pouco a pouco foron medrando as súas finalidades, as cales se estenderon cara a unha vertente solidaria, ao ofrecer axuda aos galegos e galegas que periodicamente ían arribando a terras arxentinas. Como acontecía con moitas sociedades étnicas, que nalgún momento da súa traxectoria histórica cambiaban de nome, en 1930 a entidade pasou a denominarse Centro Social Betanzos, con sede na rúa Lima, nº 733. Pouco tempo despois produciuse unha escisión entre a colectividade betanceira residente en Bos Aires e en 1931 fundouse unha nova sociedade de emigrantes denominada Centro Cultural Betanzos. Nesta ocasión non podemos deternos nas razóns que provocaron esta separación nin nos demais pormenores da traxectoria desta importante asociación étnica, pero si podemos destacar que despois da Guerra Civil española se produciu unha reunificación dos betanceiros arredor do actual Centro Betanzos. Como representante non só da colectividade betanceira senón do resto de galegos e galegas, a entidade mantivo un compromiso político co apoio á defensa da República e ás familias exiliadas da Guerra Civil española. Nesta ocasión deixamos unha mostra da revista Centro Betanzos, que ten a súa propia historia. O número corresponde ao ano 1984 e nel pódense coñecer as actividades desenvolvidas con motivo da sempre fiel celebración das festas de San Roque e dos Caneiros. Pecha esta fiestra

Temática: As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina

Temática: As asociacións microterritoriais da emigración galega en Arxentina [20]

Transcripción da Centro Redondela y su Distrito

Transcripción da Homenaxe a un dos seus veciños máis ilustres: os socios e socias de Hijos de Rianjo posan diante dun cadro de Castelao, ca. 1913

Transcripción da Sociedad del Partido Judicial de Arzúa, Mutualidad, Cultura y Beneficencia, ca. 1930

Transcripción da Centro Partido de Carballino, anos 30

Transcripción da Sociedad Residentes del Municipio de Porriño, ca. 1940

Transcripción da Reunión festiva da sociedade Hijos de Silleda de Protección Mutua, ca. 1920

Transcripción da Convite para a inauguración da sede social de Hijos del Partido Judicial de Lalín, ca. 1936

Transcripción da Asemblea xeral de socios da Sociedad agrícola, cultural y recreativa de Residentes del Municipio de Vedra en Buenos Aires, ca. 1920

Transcripción da Sociedad Hijos del Ayuntamiento de Buján, ca. 1938

Transcripción da Centro Renovación de Puenteareas: un papel activo a prol da causa republicana, 1942

Transcripción da A educación como fin primordial: o pasado e o presente das escolas da Unión Hispanoamericana Pro-Valle Miñor (1914-2014)

Transcripción da Sociedad Saviñao y sus Contornos, anos 40

Transcripción da Fusión tras fusión, a unión que fai a forza: Asociación Hijos de Arentey y Centro Villamarín Perojano, Mutual, Cultural y Recreativa

Transcripción da Directivos da sociedade Chantada y su partido, 1919 en 00/00/1919

Transcripción da Estatutos sociais do Centro de Protección Agrícola del Distrito de Salceda, 1935 en 00/00/1935

Transcripción da Socias do Centro Recreativo del Partido de Becerreá nun pícnic, anos 40 en 00/00/1940

Transcripción da Unión Residentes de Santiago de Compostela, 1944 en 00/00/1944

Transcripción da A música galega como sinal de identidade cultural alén mar, 9 de setembro de 1948 en 09/09/1948

Transcripción da «A nuestro gran amigo y paisano... con el mayor afecto y admiración», 24 de agosto de 1959 en 24/08/1959

Transcripción da Centro Betanzos: de simple lugar de reunión a gran centro de axuda para os betanceiros, 1984 en 00/00/1984